Asker kıyafeti giydik bin kişi ...
“Sekizinci Bölük” marşıyla başlar ;
Muzaffer Tekin’in meşhur teftişi !..

Tuzla deresiyle Tavşan tepesi !

...

Akrostiş bir şiirdir...
Ord. Alb. Halil TABANCACIOĞLU anısına...

Haykırıp bu gece senin adını
Aniden yanıma almak isterim!

...

Bir pencere aralaması
Bir adım atışı kadar
Yakınlığımdasın.

Geceleri buğulu camlarda

...

Çatallarından yanmaya müsait
Ne işim var; Yürek zardayken, yürekler
Tef çalıp oynamaya, çayır çimende
Hayır! Heyulalara ok atacağım
Gözümde farfaralar, uyandığında

...

Küllerinden silkinip doğrulacak
Hakka çağırıcı, o efsunlu münadiler
Deniz doğurmayacak, gökten inecek rahmet
Hak edenlerin olacak iltimas, hem de kucak kucak
Ne senden ne benden, musibeti hak edenler

...

Hıçkırıklarına ağlayan perdeler
Yastıklar sorar, alnının akı vuran tavan
Anneciğim biriciklerin nerdeler?

Dağ lalesi, sır perdesi karların altında

...

Medeniyet aynamız binanın kartviziti...
Temiz tutmak görevdir temizlemek eziyet;
Sorumsuzca atılan yerdeki izmariti !..

Çöpleri zamanında torbasıyla bıraksak !

...

Ne biçim insanlarız biz? Konu komşu, akraba nerede o eski günler? Ne yaşayana yakınlık, ne ölüye saygı. Neredeyiz biz, biz ne biçim insanlarız? Aynı apartmandan çıkan cenaze, nereden çıktı, hastamıydı, kazamı geçirdi yoksa yaşlı mı, genç mi? Kimmiş bilmiyoruz. Bir öğlen tatili eve gelen ben, şöyle bir şeyle karsılaştım;
Kapıda apartman yöneticisi,
- Cenaze var da onun için erken geldim - diyor. Kim demeye utandım ve onunla camiye gittim. Musalla taşında yatan, benim komşumdu. Kendimi öyle kötü hissettim ki, baş ucunda durdum;
- Selam ey komşum, ben ne biçim bir insanim ki, seni hiç tanımadım. Adını şimdi gördüm, kaç yaşındasın, hasta mıydın, kaç gün yattın ya da aylar yıllarca mı, ya da kaza filan mi geçirdin? Sen de beni tanımıyorsundur, şimdi geldim. Belki desinler, belki utandığım için ya da kim bilir çok üzüldüm. Evet evet çok üzüldüm ve kendimden iğrendim.
- Ne şimdi bu, günah mı çıkarıyorsun der gibi bakma öyle. Birazdan imam soracak

...

Önce heriften sonra cümle alemden alacaklıyım
İstanbul İstanbul diye başıma ördü çorap
Malı mülkü sattı onu da cıbıldaklarla yedi eyledi bizi harap
Bir ekmeğe muhtaç oldum emme
Düşürmedim evladımın gururunu hela deligine

...

Geçiyor zaman ne çabuk
İsli anılar bırakarak

...