Dilek Soyak

...

Dilek Soyak

...

Sonu nedir diye sorgulamadan
İsyankar olmadan, teslimiyetle kadere.

Sadakatle ve vefakarlıkla
Aşka leke getirmeyi arsızlık

...

Çünkü anladım ki korku, insanın kendine ördüğü en yüksek duvardır. O duvarın ardında ne sevgi nefes alabilir ne de umut yürüyebilir. Bir şeyleri tutmak sandığımız kadar masum değildir; bazen sevdiklerimizi değil, kendi yalnızlığımızı sıkıca kavrarız.
Özgür bıraktıklarımın arasında insanlar vardı. Yüzlerini ezberlediğim, seslerini karanlıkta ayırt edebildiğim insanlar… Gitmelerinden korktuğum için yanımda tuttuklarım. Oysa kimse, kalbi zorla açık tutularak sevemez. Gidenin suçu yoktu; kalmak isteyen zaten kalırdı. Bunu geç öğrendim ama öğrendim.
Sonra hayallerimi bıraktım. Başkalarının alkışına göre şekillenmiş, zamanı gelince “belki”ye ertelenmiş hayalleri… Onları da özgür bıraktım. Çünkü hayal dediğin, cesaret ister; zincirle taşınmaz. Bir hayali korumak adına yaşamaktan vazgeçiyorsan, orada hayal değil, korku vardır.
Öfkeyi de bıraktım. İçimde yıllarca büyüttüğüm, haklı olduğumu kanıtlamak için beslediğim o ağır yükü… Öfke insanı diri tutmaz, sadece ayakta unutur. Onu sırtımdan indirdiğim gün, yorgunluğumla tanıştım. Meğer ne çok yorulmuşum.
Kaybetme korkusu bana sabretmeyi değil, susmayı öğretmişti. Oysa susmak erdem değildir her zaman; bazen sadece kendini inkâr etmektir. Konuşmayı da özgür bıraktım. Doğru bildiğimi, bedeli ne olursa olsun söylemeyi… Çünkü insan en çok söyleyemediklerinden kaybolur.

...

Günler belirsiz artık
Uzaklaştığımız yazdan beri
Güneş bir adım daha uzağımda
Nefesim bile yabancı bana
Kuşlar bile bana gelmez oldu

...

Yüreği Güzel Olmanın Cezası mı bu ?
Ben yüreği güzel bir insanım dedim
Diye mi bu kadar sınandım hayatta ?
Biraz merhamet gösterdim,

...

Sahibidir, rabbi rahman
Her bi şeye güç yetiren,
O’dur ilah kayyum olan.

Hayy ismi, her bir şeye!

...

Göğsümde biriken o dilsiz sızı...
Ne ileri ne geri, sadece bir boşlukta,
Kendi etrafında dönen o esir saatler gibiyim.
​O bakışlar ki; bir şehri yakıp yıkabilir,
Ya da tüm duygularımı kökünden söküp alabilir.

...

İp düştü yere
İlerledikçe o dar yollarda
Yıkılır asfaltlar
Ben bir virane gibi
bir yerlerde

...

Senin adını çağırır….
Kalbim her nefes alışımda…
Senden haber getirir…
Adını fısıldar, havada uçan kuşlar…
Kokunu yayar çiçek açan ağaçlar…

...