Baş ağrısı, kalp ağrısı gibi değil.
Öpünce geçmiyor.
Sarılınca dinmiyor.
Düşünmeyince, sorgulamayınca, anlamayınca da geçmiyor..
Dinlenmek gerekiyor azizim.

Dilsellikten öteyiz, zihinsel ve ruhsaldaşız.
Kalben duyuyoruz birbirimizi. Rüyalarımızda buluşuyoruz. Tıpkı dediğin gibi, iz bıraktın kalbimde.
İstiyorum. Özlüyorum. Umut ediyorum.

Farketmemek için aptal olması gerekir. Subniminal mesajlar var yine. İlki geçmişindi, ikincisi bugünün. Merak etme farkındayım. Çünkü seni dinliyorum ve önemsiyorum. Görüyorum. Anlıyorum.

Edebiyatın toplumsal işlevinin metaforik açıklaması bence budur. Can damarı, yalnızca hayatı sürdüren bir unsur değil; aynı zamanda bütün sistemi besleyen, sürekliliği ve bütünlüğü sağlayan temel hattır. Edebiyat da bir toplumun tarihsel hafızasını, değerler dünyasını, çatışmalarını ve dönüşüm süreçlerini bu şekilde taşır ve dolaşıma sokar.

Toplumsal yapı, yalnızca ekonomik ya da siyasal kurumlarla ayakta kalmaz; anlam üretimiyle varlığını sürdürür. Edebiyat, bu anlam üretiminin en yoğun ve en incelmiş alanlarından biridir. Dil aracılığıyla bireysel deneyimleri kolektif bir forma dönüştürür; acıyı, adaletsizliği, umutları ve direnişi görünür kılar. Bu yönüyle edebiyat, toplumsal gerçekliğin pasif bir yansıması değil, onu sorgulayan ve yeniden kuran aktif bir pratiktir.

Ayrıca edebiyat, toplumun kendisiyle yüzleşmesini sağlayan bir imkân alanıdır. Bastırılan sesler, marjinalleştirilen kimlikler ve resmi söylemin dışında kalan deneyimler çoğu zaman edebî metinlerde ifade bulur. Bu nedenle edebiyat, yalnızca estetik bir faaliyet değil; etik ve politik bir bilinç alanıdır. Toplumun can damarı oluşu da tam burada anlam kazanır: Edebiyat kesildiğinde, toplumun kendini anlama ve dönüştürme kapasitesi zayıflar; canlılık yerini tekrar ve donukluğa bırakır.

Kısacası edebiyat, bir toplumun yalnızca ne olduğunu değil, ne olabileceğini de dile getirir. Bu potansiyel, onu vazgeçilmez kılan temel özelliktir.

6 Şubat, bir gecede her şeyin ne kadar kolay dağıldığını öğretti bize. Güven sandığımız duvarlar çöktü, yarın diye ertelediklerimiz enkazın altında kaldı. Zaman ilerledi ama acı değişmedi. O günden geriye, suskun şehirler, yarım kalan hayatlar ve hiç dinmeyen bir sızı kaldı. Unutmamak, hatırlamakla değil; insan kalmakla mümkün.

Manaya bakmayı bilmemişse göz; güzel de bir, çirkin de...
Vermeye kudretsiz kalmışsa el; zengin de bir, fakir de...
Ezandan huzursuz olmuşsa kulak; duyan da bir, sağır da...
Ve gaflet uykusuna dalmışsa nefis; yaşam da bir, ölüm de...