Acımasız hayat,
senin ellerin yokluk kadar soğuk,
her dokunuşunda içimde bir şehir yıkılır.
Yüreğimdeki çocuk hâlâ aç,

...

Sandım ki beni herşeyden çok seviyor
Ne o kutsal sevgime inandın nede aşkın varlığına inanabildin
Hayat devam ediyor...



...

Bana anlattılar: cehennem ateşten bir çukurdu, küllerden bir denizdi. Ben ise onu gördüm — ama alevler değil, insanların içindeki suskunluk, kırık bir yolun sonunda tüten bir yıldızdı. Dinle; bu, bir zamanlar yaşayan ve geri dönen birinin anlatısıdır.

Eskiden adı olmayan bir köy vardı. Taşları hep sıcak, rüzgârı hep ince bir hüzün taşıyan. Orada, kirli elleriyle göğe bakmayı öğütmüş bir taş ustası yaşardı: Adını bilmezlerdi; insanlar ona yalnızca “Göz” derdi, çünkü gözleri geceleri ışık gibi parlayıp sabahları kadere kızar gibiydi.

Bir gece, köyün üstünde kurşuni bir ay asılıyken, Göz’ün kapısı çalındı. Gelen, yakılmış kanatlı bir kervancının çorabını giyen bir çocuktu — adı Yalnız’dı. Yalnız, gözleri çukur, sesi rüzgâr gibi kopuktu. “Cehennemi gördüm,” dedi. “Ben oradan kaçtım.” Kimse inanmadı; çocuk konuşurken dudaklarından küllü bir duman arasıra kaçıyordu.

...

Hayat;
Dünden yordu beni.
Yarına kalmadı hal!
Hayat!

...

aynadaki o kişi bana benzemiyor
ben ben değilsem ben kimim
hiç bir anlamı yok bu yaşantımın
hüzün den başka hiç bir şey yok hayatın içinde
benim için hayat acıdan ibaret

...

Birçoğumuzu "hayat" büyütür.

AkTan

...

Yarama dolan sızılar gibi
Bazen sinemi delen sitemkâr sözler ile
Karşımda duran hayat yüzlü kadın sensin.

Eğer bile bile bu ateşi harlıyorsan

...

Bir yol var, taşları dertten örülmüş,
Her adımda yürek kanar, iz bırakır.
Güneş doğar, fakat gölgeye bürünmüş,
Umudun kanatları bazen kırılır.


...

Öldürecekse; hasret olsun, nazlı bir yangın gibi,
İçimde saklı bir bahar, bitmeyecek bir mevsim olsun.
Gideni değil, geride kalan kalbi yakıp bilen değil —
Sessiz, derin, umut ağırlığında bir hasret olsun.


...

kopmuşsan o zaman ölmüşsün demektir yani yaşar
görünerek kabir azabını yaşamaktasın

İlyas Ateş

...