Ders al ibret ile bak makama yenilmezsin


Sonra takıldığın taşı kaldırırsın yerinden.
O an anlarsın kendin kalkmayı birden.
Hayat çok şey anlatır duymayı bilirsen.
Duyduğun da yapmayı başarabilirsen,
Bir daha düşmezsin bir gör bak istersen.

​Kadriye ile şiirler-Hayat



Bir zamanla orada boş söz duyamazdınız
İnsanlar yaşamazdı selamsız sabahsız
İşte 1972 yılında artıyordu nüfusumuz
Hekim Muzaffer var olsun çocuğunuz
İlk çocukları Şule es selam diyerek geldi
Dua ile ezan sesi yüzleri güldürsün
Ankara tıp fakültesi hep birlikte toplandı
Aralarında bir tek rektör doğan bey yoktu
Ve ülkemizin doktorları hemşireleri
Bebeğe gülümseyerek selam verdiler
Rektör doğan bey ise ne selam verdi
Nede bir çocuğun doğumuna sevindi
Doçent olmuştu Muzaffer bey
İlk ameliyatta yenilsede düzelir herşey
Biz yeterki boşluğa düşüp yenilmeleyim
Selamımızı kelamımızı güzelleştirelim
Seçkin hocalar bir bir geldi eve
Kimisi hediyeler getirdi verdi altın akçeyi
O yıllarda istanbul tıp fakültesinden
Ataması yapıldı Muzaffer beyin
Rektör Doğan bey sayesinde
Ansızın tayini çıkarıldı muhalif olduğu için
Ve Ankara Tıp fakültesinde göreve başladı
Figen hanımın yüzünde yine gülüş vardı
Ve Rektör Doğan beye şunu not bıraktı
Koltuk ve makam sahibide olsanız
Hayattan ders alanları yenemezsiniz
Ne zaman kötü bir taşı kaldırsan yerinden
İşin cahil insanlarca yönetildiğini bilirsiniz
Ders al ibret ile bak makama yenilmezsin

Hayatta insan gibi akar gider


Hayat bir nehir, akar gider,
bazen dingin, bazen coşar.
Taşlar, engeller çıkar yoluna,
yorulur insan, ama dursa nolur?
Her düşüşte bir ders vardır aslında,

Kadriye ile şiirler-Hayat

Muzaffer Yakuphan yaşadı 1970 yılında
Ankara tıp fakültesinden mezun oldu
Nice başarılı ameliyatlar gerçekleştirdi
Benzerdi Coşkun akan nehirlere
Bazen coşar bazen sessiz sessiz çağlardı
Elde yoktu avuçta yok dert ararsan çok
Figen Eray hanımla tanıştılar fakültede
Taşlar engeller çıksada yollarına
Aşk ve iman varsa çıkarsın düzlüğe
Onların içindede aşk vardı birde iman
Hayat zor olsada önlerinde diz çöktü
Müminin elifi Muhammed Sav in Haticesi
Muzaffer beyin ise figen hanımı vardı
Ve el ele tutuşup nikah dairesi önünden
Birlikte geçtiler ve evlendiler
İyi bir evlilik yaparsan kurulursun tahtlara
Saraylarda köşklerde yaşamak istersen
İyi bir evlilik hayatına sahip olmalısın
Sevgi saygı güzel ahlâk sahibi olursan
Tahtlar üstünde yaşamaya devam edersin
Figen Hanım Resimler yapıyordu.
Sözleri güzel anlamlı ve etkileyiciydi
Her zaman duygularını yansıtırdı defterine
Derdiki iyi bir ressam olmak için
Yaşaman ve hissetmen gerekir
Figen ve Muzzaffer bey için şunu deriz
Onlar cevher tahtlar üzerindedirler
Karşılıklı tahtlar üzerine yaslanırlar
Ve birlikte hissetiler sonra resimlerini
En güzel tuvallere yansıtıp çizdiler

Genel İzlenim:
Kendi sessizliği içinde büyüyen, gürültüsüz ama derinden akan bu dizeler; okuyucuya bir nevi "hayat rehberliği" yapıyor. Karmaşanın içindeki o sade huzuru bulmuş bir kalemden döküldüğü çok belli.

Emeğinize, kaleminize ve hayatın sesini duyabilen o berrak yüreğinize sağlık.

Sizce de insan, yoluna çıkan o en büyük taşı yerinden kaldırdığında mı aslında kendi gerçek yolunu yürümeye başlar?