Asık suratlı umutlarım hiç gülmüyor.
Mazi ummanında koyboıluyorum sanki,
İrkilip uyanmak vuslat-ı hayalim

[ alt_cizgi ] ERTELENMİŞ UMUTLAR [ /alt_cizgi ]

...

Yaz esintisi girsin açık penceremden
Huzurlu sessizlik tek davetlim olsun
Uzunca bir uykuya dalayım
Düş gibi
Bir zamanlardaki gerçek gibi

...

Zor olan,
Gizemini bulabilmek,
İnsan olabilmenin.

Yalınlığını yaşayabilmek,

...

Keyif çatarken
Çat diye çatladı
Yüreğim
Ve
Sicim gibi döküldü

...

Düşürdüğünde maviliğin gözlerini,
Sancılanıyor yine toprağın kokusu.
Hüzünlerin aldanışlarıyla sevişen ruhum,
Yol almaya başlıyor kayıplarımdaki dünya’ya.


...

Sevda mevsiminde bir bahar göremeden gitmiştin. Yokluğunu bir beden bol gelecek şekilde küçük bedenime örerek ait olduğun baharlara zamansız gitmiştin. Bu gidişin binlerce sebebi vardı biliyorum. Gidişin bazen “sana gecikmişliğim “ olmuştu bazen de senin hayata yeniden ve sıfırdan başlayamama korkuların. Her ne olursa olsun gitmiştin işte. Anlamı yok gidişini tekrar yüreğimde küllendirmenin. Lakin gittiğin gece, tüm acıları soyunup yağmurların koynunda yüreğimle çırılçıplak “sana “ ağlamıştım. Yokluğunda kimi zaman kanadım durdum sevdanın kör topal kelimelerinde. Kimi zaman da tek bir kelime etmeden yalnızlığına demlendim. Tek cümlelik vedaları iyi bilirim sevgili. Gidişinle ayrılığın ayakuçlarına yuvarlansam da yüreğimle hep imkansız sevdama sustum. Evet, benden uzaklara giderken – bir zamanlar yüreğine ölümsüzlüğü kazıdığın- adımı tek kalemde silmişsin dudaklarından. Yaşanmış onca hatırayı “ hiç yaşanmamış “ bilip sonsuza dek çıkarmışsın beni hayatından. Adımı “ iki dudağın arasında” anmamakla beni unutma çabasında olabilirsin sevgili. Beni çoktan unutup geçmişin tozlu raflarına sürgülemiş ya da sendeki “ beni “ yalnızlığa kefensiz gömmüş olabilirsin lakin ben seni gittin diye bir kalemde unutmadım sevgili. Sana inat, yokluğuna inat yaşattım seni. Gelmeyeceğini bile bile beni “ bana “ bıraktığın yerde hala seni bekliyorum. Dilimde ikimizin şarkısı ve senden bana miras iki damla gözyaşıyla sevdamı sayıklıyorum. Ve özlerken seni; mayasız yokluğuna “ bir mintan sabır “ ekleyip hayatın en dar teknesinde varlığını “ yarınlarıma ” yoğurmakla meşgulüm sevgili..Ben seni hala seviyorum sevgili….

Bilmiyorum. Hangi kadın gelmeyeceği bilindiği halde her gece sabah ezanlarına kadar beklenildi? Hangi erkek, sevdiği kadının ellerini bir daha tutamayacağını bilse de sevdiğinin- daha tövbesi edilmemiş- taze günahlarına kefil oldu? Giden bir kadının ardından kaç erkek, sevdiği kadının gülüşlerini dualarına katıp giden sevgilinin kangrenleşmiş acılarına “yarım bedenini “ kefen bildi ? Cevabı olmayan onlarca soru sevgili. Evet, sen gittin diye etrafımı tel örgülerle çevirdim. O tellere hasretinin ölümcül elektriğini verip gelmeyeceğini bile bile seni bekledim gülüşlerinin tomurcuk açtığı tepelerde…


...

sadece bir hayal...
gecelere gömülüp seni düşünmekti yaptığım.
her şeyimi kaybettim
ve bir sen kaldın hayallerimde.
belki abartıyorum... bilmiyorum.

...

yolunu kaybedenlere
pusula veriyorum
dedi, bir yaren sessizce


...

GÜLEBİLDİĞİN KADAR MUTLUSUN
ÜZÜLME ÖZLEM
AĞLADIĞIN KADAR BİR GÜN GÜECEKSİN
SAKIN UNUTULDUN SANMA
UNUTULDUĞUN KADAR ÖZLENECEKSİN

...

Zaman çığlıklanırken
Yoksul sarılmalar bırak ardında

Şimdi git
Gece kanarken

...