Alışmak sevmekten daha zor geliyor....
Diye şarkısını dinlerdim
Meğer ne zormuş sensizlik;
Adına alışmak de
Sevmek de,ne dersen de

...

nedense hep beyazı arar
ruhun paslı duvarlarından akıp
bağlandığı denklerden
ihtiras yağdırır
ağırbaşlı gökyüzüne

...

olduğun gibi getir
kendini bana


açtığım her kapıda bir pandora kutusu

...

Zamanın su gibi akıp gittiği bir denizin ortasındayım şimdi… Hayallerle bezenmiş bir gökkuşağında renklerin ne kadar da değişken olduğunu yansıtıyor sudaki aksi. Sonsuzluk kelimesini en çok hissettiğim yerdeyim şimdi. Bitmeyen bu yolculukta her defasında acaba nereye savuracak beni yelkenlerim diye düşünüyorum. Çaresiz bir insan gibi mi hissediyorum yoksa? Bu ben miyim? Geceyle gündüzü ayırt edemiyor benliğim; söyle ruhum nerdeyim? Yoruldum artık vicdanımla konuşmaktan… Söyle bedenim ne yaptım ben? Hata yapmaktan korktuğum için hiç risk almadım belki de… Korktum… Peki, ama neden? Her defasında beynimin bana hatırlattığı kaybettiklerim için mi? O yüzden mi tiksinir oldum yeni sorulara cevaplar aramaktan, bu kadar mı yıprandı yüreğim, bu kadar mı söz dinlemez oldu kalbim…
İleriye dönük hiç izlerim olmadı benim hep geri geri gitti ayaklarım… Herkes mutluluğu yaşarken ben hüznü yaşıyordum; belki de yavaş yavaş ölüme giden yolculuğu… Beynim hep yalnızlığımı hatırlatıyor bana, kalbim ise hep çaresizliğimi söylüyor ruhuma… Beni ele geçiren kalbimi söküp atmak için çıldırıyor ellerim… Son bir şans daha istiyor benliğim; kaybettiklerimi geri getiremez ama belki kazanacaklarım daha çok mutlu edecek beni… Şimdi daha iyi anlıyorum yaşamak sözcüğünün anlamını. Zorluklara göğüs gere gere tutunmalıyım hayata… Nasılsa düşmeyi öğrendim yürürken, kalkmayı denemeliyim yeniden. Ve başarıyor ayakta durmaya direnen tüm vücudum. Hayat devam ediyor artık ben küllerimden yeniden doğdum ve ayaktayken tek dikkat edeceğim ; düşerken seni kalbime gömerek yalnız öleceğim…



...

Sanırım bundan sonrada olmayacak.
Çokmu şey istiyorum Ya Rabbim Senden?
Ne den çok görüyorsun bana mutlu olmayı.



...

Şafak onikiden sonra umutmuş
Sıkılmış kalbimle beklemekteyim
"Mutlu ol" hayali emir komutmuş
Bir iki, demeden teklemekteyim

...

Bir ihtiyar şaşkınlık mevcut genç kapımda
Bu gizemli konuk neşe de olabilir hüsran da
Ah bilemiyorum ki arkadaşım !
Ya Şans deyip açsam mı kapıyı ama?


...

Ey yar ! bana hayallerimi geri verebilirmisin?
Şimdi tepeden bakıyorum bu soğuk şehre
Binlerce ışık altında boğaziçi ne kadar masum duruyor
İnıyor birer birer yolcular sarılıyor sevdiklerine
Gözlerim eski bir anıyı arıyor nafile

...

********
...

Dünyaya gelmişim feryat figan ağlayarak
Sevinç çığlıkları yükseldi kahkahalar atarak
Oğlan oldu diye kutlamalar yapıldı
Yakama kırmızı kurdelalarla altın takıldı


...