Gönül destanı

Kıldan ince sırat gibi diyorlar
Şerbet diye zehre banıp yiyorlar
Kırıldı mı tabip tamir kâr etmez
Aşkın sarayları cam deli gönül

Sevda belleme gül bağı gezmeyi
Soyunma hiç bilmiyorsan yüzmeyi
Her dağa çıkıp sallama kazmayı
Ferhata özenme ham deli gönül

Aşığın kârıdır Keremce yanmak
Nasip isterler kevserde yıkanmak
Göze perde gerek olmaz sakınmak
Bu yolun tamamı gam deli gönül

Güllerin nazını bülbüle danış
Dinle ötüşünde nasıldır yanış
Zemheriyi yaz eden bir katlanış
Taşırsan yükünü nam deli gönül

Aradığın ömürde bir yudum haz
Senide aldatır nice bengi naz
Baharında estirir sert bir ayaz
O bal şeker sözler yem deli gönül

Yandıkça ateşe düşenleri gör
Sakın görmeyesin o yananı hor
Aşk ile alevlenmek nasılmış sor
Tövbekârım diyen kim deli gönül

Kimi arsızdır ruh alemden uzak
Özünde bozulmuştur kurar tuzak
Düşürmesin fendine yüce Rezzak
Öyle takar boyna gem deli gönül

Gönlünde merhamet gözünde nurla
Sevmek pembe olur utangaç kurla
Çıkmaz her dem çıkarsa hoş ağırla
Aşk sesi doyduğun dem deli gönül

Sevdaya tutulmak tutulmaz yelse
El ele görünmek hoştur gülümse
Hoş görmeyene aldırma her kimse
İki dünya payı kem deli gönül

Kutsaldır dergâhı döner semaha
Uğramaz gönüller dünya tamaha
Erince menzile sır kalmaz daha
Ervahı ezelde tam deli gönül


Coşkûnî