Bak yine yaklaşıyor akşamın mor bulutları
Sen yine yoksun
Acılardan suskun yüreğim
Gözlerimde terk edilmişliği karanlık köşelerin
Tüm anılara küsmüşlüğümle

...

Yıllar geçince hayatın manası değişiyor
ruhunuz yaşlanıyor.
Belki ama,
Beden in yaşlanmasını önlemek o kadar zor ki,
Anlatmak kolay değil.

...

Sessizlik duvarlara çarpıp beni vurur
Odamda asılı yarım kalmış bir oyun
Zaman akmaz burada, sanki durur



...

Bir kısmı insan, bir kısmı Yaradan’a varan yollar.
Duvarlarda çınlayan eski bir “ah”,
Belki bir ayrılık, belki kaderin fısıltısı kadar.

Gıcırdayan merdivenler zikre durmuş sanki,

...

Maziye uzanan, hatıralar var
Özledim o tatlı, gülümsemeni
… Özelim, güzelim, sensin nazlı yar
… Maziye uzanan, hatıralar var


...

Hatıralar sessiz görünür
Oysa gürültü yapar içimizde.
Bir çekmecenin dibinde unutulmuş

...

mutluluktan uzak her gün göz yaşı
ayrılık gurbette bağrıma taşı
bastırıp ağlatır yıllara beni

baharında uzak şimdi gençliğim

...

Hatıralarım

Gecenin bir yarısında seni anıyorum
Zaman zaman aklıma gelsende
Kalbim sende uzak kaldığı için keşkeler içinde

...

O ana yeniden girebilmek için bakıyorum. Sanki o fotoğraf bir kapıymış da, yeterince uzun bakarsam aralanacakmış gibi… Yıllar önce yaşanmış, çoktan bitmiş bir an değil de, tam şu an karşımdaymış gibi hissediyorum. Bana bakacakmış gibi, yine gülümseyecekmiş gibi. O bakışta hâlâ bana ait bir yer varmış gibi. Kalbim bunu biliyor çünkü aklım unuttuğunu sandığında bile, içimde bir yer hâlâ onu tanıyor.
Gülüyorum o fotoğrafa bakarken, farkında olmadan. Aynı heyecanı yeniden yaşıyorum. Kalbim, zamanın geçtiğine inanmıyor. Sanki her şey yarım kalmış da, birazdan devam edecekmiş gibi. O anın hazzını duymaya çalışıyorum; sesini hatırlamaya, nefesini hissetmeye, yanımdaymış gibi davranmaya… Kendime bile itiraf edemediğim bir umutla, “belki” diyorum içimden. Belki o an hiç bitmemiştir. Belki ben hâlâ oradayımdır.
Ama her dalışın sonu aynı yerde bitiyor. Fotoğraf yine bir fotoğraf oluyor. Sessizlik geri geliyor. O anın içinden çıkıp bugüne düştüğümde, göğsümde ağır bir boşluk kalıyor. Çünkü hatırlamak güzel olduğu kadar acımasız da. İnsana sahip olmadığını tekrar tekrar gösteriyor. Elinin uzanamayacağı bir geçmişi, kalbinin hâlâ bırakmadığını yüzüne vuruyor.
Yine de… Bütün bu acının içinden tek bir his kalıyor geriye: “İyi ki.”
İyi ki bu kadar anı biriktirmişim. İyi ki gülmüşüm, iyi ki sevmişim, iyi ki o anları gerçekten yaşamışım. Meğer ben o günlerde farkında olmadan bugünkü yarama merhem toplamışım. Bugün bu kadar canım yanıyorsa, bir zamanlar bu kadar çok sevdiğim içindir. Bugün bu kadar eksik hissediyorsam, bir zamanlar bu kadar dolu olduğumdandır.

...

Köy odalarında muhabbet koyu
Dost meclislerinde erenler vardı
Güze bekletip de şenliği toyu
Düğünü derneği kuranlar vardı..

...