ama doğruyu göstermiyor.
Akrep yerinde,
yelkovan dönüyor;
zaman akıyor,
ama hep geç kalıyor.

...

Gidecek bir yer kalmayınca anlıyorsun.

Günlerim pas tutmuş bir gemi gibi,
Kimsesiz, rüzgârı ve kendini unutmuş...
Güvertemde umut değil, yalnız bıkkınlık dolaşıyor.

...

Benden geri çekilen, bir mevsim değil; ışıktı.
Güneş, avucumda unuttuğun bir mendil gibi,
Sarı ve anlamsız.
Odanın ortasında, bıraktığın boşluk
Sesinle dolmayan, yutulan bir çığlık.

...

Derine dalmış gözlerim
Duymaz dıştan sesleri
Gece gibi suskun

Gülmeyi çoktan unuttum

...

Çığ gibiydi;
bir dağın zirvesinden eteklerine
büyüyerek yuvarlanan.
Zamana yenik düşmüştü hepsi.
ve artık beyaz saçlarım

...

tozlanmasın diye değil
daha çok dokunulmasın diye.

Bazı kelimeler var,
ağızdan çıkınca yetim kalıyor.

...

kaderin elini tutup başka bir rotaya yönlendirir,
seninle karşılaştığım anın etrafına daha fazla ışık koyardım.
Belki o zaman birbirimizi daha iyi görür, daha çok anlar, daha az kırardık.
Zamanı geriye sarsam, o ilk heyecanı, o ilk masumluğu, yüreğinde sakladığın o ürkek sevinci daha sıkı sarar, daha özenle taşırdım avuçlarımda.
Şimdi anlıyorum en çok sahip çıkmam gereken şey, henüz kaybetmediğimi sanırken

...

Boş sokaklar fısıldar adını,
Gölgeler sessiz bağırır karanlığı.
Nerede kaldın be adam,
Kırık camlar yerde yatar.

...

Bakıp gidersin maziye
Geçip gider yıllar
Bir daha geriye dönemezsin

Anısı kalır zamanın

...

Bırakmıyor peşimi, insanları deneme, kendimce bir sınava koyup sınıfta bırakma isteği. Biliyorum, delirmek üzereyim. Çünkü çekip kulaklarından alamıyorum aklımı karşıma ve konuşmak için fırsat bulamıyorum. Kapatıp gözlerimi, dünyamı ona anlatamıyorum. Beni dinlemiyor, farkındayım, farkındalık ile kalıyor... Aklım, çelimsiz, kara kuru bir tene yenik düşecek değil. O yeni doğmuş çocuk değil. Konuşamıyorum diye beni anlamayacak değil. Olgun, biliyorum ama yaşlı da değil. Şimdi beni selamlamak ve birkaç kelimeyi alıp avucuma koymaktan başka işi yok. Çektirip burnumu, kulaklarıma dert koyup anlamsız şekilde beni üzüyor. Akılsız başım... Bir de şu göğsüm sıkışınca yerine gelse ya. Kendim için başka bir şey istemiyorum. Birinden kurtulsam yenisi hazırda bekliyor. Kalbim her an duracak gibi. Beni ayağımdan prangalı bir şekilde gezdiriyor avluda. Kusup atmak istiyorum içimden. Çünkü kimse gelip o tokadı atmıyor artık. Üzüntü vermek için gitmemeliyim hiçbir yere. Hâlâ gözlerim doluyor. Sağımdaki insan, solumdakine benzemiyor ve hepsinin insanlık ile arasına mesafeler girmiş. Uçurumlar var. İşte bu anlattıklarım rafta eskimiş romanlar. Gemiden limana sallanan mendiller. İçimde yanıp kül olan bir orman ve işte bunlar içimdeki sessizlik. Her insan kör gelir dünyaya. Beklemek aciz insanların işidir. Kalkıp bir şeyler yapmalı. Hiçbir zaman öldürmemeli içindeki çocuğu ama onu herkesle tanıştırmamalı. İnsanlar ile kalabalıklaştırılmış bir dünyada yapayalnız ve kaybolmuşken kışın ortasında bir gamzeli güle içim gidiyor. Yalnızlığımla hiç kimseyken, buğday tanesinden insan olmayı öğrendim. İnsan kalmak artık elimde değil.
2019'

Mehmet Habip Güney

...