Başaramayacağını bilseydin…
Yine de tekrar tekrar dener miydin?
Yunan mitolojisinde Sisifos adında bir kral yaşardı.
Kurnazlığıyla tanınırdı.
Hatta Ölüm Tanrısı Thanatos’u bile zincire vurdu.
Böylece bir süre boyunca…
Dünyada hiç kimse ölmedi.
Ama bunun bir bedeli olacaktı.
Zeus, Sisifos’a öyle bir ceza verdi ki…
Dev bir kayayı sonsuza dek dağın zirvesine taşıyacaktı.
Ama kaya…
Tam zirveye ulaştığında…
Her seferinde yeniden aşağı yuvarlanacaktı.
Sisifos ise bunu yapmaktan hiç vazgeçmedi.
Albert Camus bu hikâye için şöyle der:
“Sisifos’u mutlu olarak hayal etmek gerekir.”
Belki de onun mutluluğu zirvede değil…
Kayayı yeniden itmeye karar verdiği anda saklıydı.
Peki ya sence..
İnsanı gerçekten özgür yapan şey, zirveye ulaşmak mı…
Yoksa her düştüğünde yeniden başlamayı seçmek midir?
Sisifos aslında kendini biliyordu. Aldığı cezanın, içinden çıkamadığı o sonsuz döngünün farkındaydı.
Biz insanoğlu, Sisifos’un bu beyhude çabasını kendi hayatlarımızda da yaşarız aslında.
İnsan, ne kadar inkar etse de kendi nefsi, hırsları ve arzuları için olanca gücüyle çabalar durur.
Ama tam burada Sisifos ile yollarımız ayrılıyor.
Bizler başımıza bir ceza, bir talihsizlik geldiğinde durağanlaşır, kaderimize boyun eğeriz.
Onun yaptığı ise saf bir başkaldırıdır; kaderine boyun eğmemek, o tepeye her defasında yeniden yürümek ve tekrar tekrar denemektir.
Büyük filozof Albert Camus, Sisifos hakkında şöyle der: ’Sisifos’u mutlu hayal etmek gerekir.’Bu söz üzerine kendime hep şunu soruyorum: İnsanın başaramayacağını bilse de tekrar tekrar denemesi midir mutluluk?
Yoksa her başarısızlığı, ödemek zorunda olduğu bir kefaret gibi hissettiği için mi bunu yapar? Sahi, bu döngü hayatlarımız için gerçekten gerekli mi?
Sanırım Sisifos, bu döngünün içinde kendi tavrını, kendi iradesini ve direnişini var edebildiği için mutluydu."