Al Yazmalım

Bazı sevdaların adı olmaz.

Adını koymaya kalkarsınız, kelimeler yetmez. Bir türküye sığınırsınız, bir şiirin mısralarında ararsınız kendinizi… Sonra bir bakarsınız ki, o sevda gökyüzünde dalgalanıyordur.

Al yazmalım…

Nazlı nazlı süzülen, rüzgârla konuşan, yağmurla ıslanan, güneşle parlayan al yazmalım…

Bayrağım.

Ne zaman gökyüzünde görsem seni, içimde bir yer titrer. Çocukluğum gelir aklıma. Annemin sesi, babamın nasihati, köyümün taşlı yolları, uzaklarda kalan memleket kokusu gelir. Bir düğün, bir cenaze, bir asker uğurlaması, bir bayram sabahı… Hepsinin üzerinde sen varsın.

Çünkü sen yalnızca bir kumaş değilsin.

Sen, bir milletin hatırasısın.

Sen, dedelerin alın terisin, ninelerin duasısın. Bir askerin sırt çantasındaki memleket hasretisin. Bir annenin oğlunun ardından ettiği “Allah’ım, onu bana bağışla” duasısın. Bir çocuğun gökyüzüne bakarken duyduğu tarifsiz gurursun.

Ve biraz da hüzünsün…

Çünkü senin renginde yalnızca zaferlerin değil, nice ayrılıkların da izi var.

Bu topraklarda nice evlat, gözünü son kez gökyüzüne dikti. Nice anne, kapının önünde bekledi. Nice baba, oğlunun ardından sessizce dua etti. Nice sevda yarım kaldı.

Ama sen kaldın…

Sen hep kaldın.

Bir tepenin üzerinde, bir şehrin meydanında, bir okulun bahçesinde, bir mezarın başında… Bazen sessizce, bazen fırtınanın ortasında dalgalandın.

Kimi zaman yırtıldın ama yere düşmedin.

Kimi zaman rüzgâr sustu, sen yine de gökyüzünde asılı kaldın.

Çünkü senin hikâyen, rüzgâra bağlı değildi.

Senin hikâyen bir milletin yüreğindeydi.

Al yazmalım…

Sana bakınca yalnızca geçmişi görmüyorum.

Bugünü de görüyorum.

Aynı sofraya oturabilen insanları, farklı şehirlerden gelip aynı meydanda buluşabilenleri, birbirinin dilini tam anlamasa bile acısını anlayabilenleri görüyorum.

Çünkü senin altında insanın adı, memleketi, makamı, serveti küçülür.

Geriye yalnızca “biz” kalır.

İşte en büyük gücün de burada.

Bizi birbirimize bağlayan görünmez bir ip gibisin.

Edirne’den Kars’a, Sinop’tan Hatay’a kadar uzanan koskoca bir gönül köprüsüsün. Bir ucunda Karadeniz’in hırçın dalgaları, diğer ucunda Akdeniz’in sıcaklığı; bir yanında bozkırın sessizliği, diğer yanında bereketli ovaların kokusu…

Hepsinin üzerinde aynı al yazma.

Aynı sevda.

Aynı vatan.

Bazen düşünüyorum da…

Bir bayrağı bayrak yapan nedir?

Kumaşı mı?

Rengi mi?

Gönderdeki yüksekliği mi?

Hayır.

Onu bayrak yapan, insanların ona yüklediği anlamdır.

Bir milletin sevinci, acısı, umudu, duası ve hatırası onda birleşiyorsa; artık o yalnızca bir bayrak değildir.

O, bir milletin kalbidir.

Al yazmalım…

Sen bizim kalbimizsin.

Bu yüzden seni görünce başımız dikleşiyor.

Bu yüzden bir şehitliğin başında sana bakarken boğazımız düğümleniyor.

Bu yüzden bir sporcumuz madalya kazandığında, bir askerimiz görev başında, bir çocuğumuz okul bahçesinde seni gördüğünde içimizde aynı duygu kabarıyor.

Çünkü seni sevmenin bir yaşı yok.

Bir makamı yok.

Bir zümresi yok.

Sen, hepimizin ortak cümlesisin.

Ve bugün belki birbirimize kızıyoruz.

Birbirimizi anlamakta zorlanıyoruz.

Gürültümüz çoğalıyor, sabrımız azalıyor.

Ama bütün bu tartışmaların, kırgınlıkların, ayrılıkların üzerinde bir gökyüzü var.

O gökyüzünde sen varsın.

Ve sen bize sessizce şunu hatırlatıyorsun:

“Birbirinize rağmen değil, birbirinizle birlikte var olun.”

İşte milli beraberlik dediğimiz şey biraz da budur.

Aynı düşünmek değildir.

Aynı hayatı yaşamak değildir.

Aynı acıyı, aynı sevinci paylaşabilmektir.

Birbirimizin elini, zor günlerde daha sıkı tutabilmektir.

Çünkü bayrak, yalnızca törenlerde selamlanan bir sembol değildir.

Bayrak, emanettir.

Geçmişten geleceğe bırakılan…

Ve bizden sonra gelecek çocukların gözlerinde yeniden anlam bulacak olan bir emanet.

Onun için sana bakarken yalnızca dünümüzü değil, yarınımızı da düşünmeliyiz.

Çocuklarımız sana baktığında korku değil güven hissetsin.

Umutsuzluk değil umut görsün.

Kavga değil kardeşlik hatırlasın.

Çünkü al yazmalımın altında yaşayacak olanlar onlar.

Onların gökyüzünde de sen dalgalanacaksın.

Belki biz olmayacağız.

Sesimiz olmayacak.

Adımız unutulacak.

Ama sen yine orada olacaksın.

Bir sabah güneş doğacak, rüzgâr hafifçe esecek ve sen yine o gökyüzünde nazlı nazlı salınacaksın.

İşte o zaman bizden geriye kalan en güzel şeylerden biri şu olacak:

Seni yere düşürmeden, birbirimizi birbirimize düşürmeden, bu emaneti onurla taşıyabilmiş olmak.

Al yazmalım…

Nazlı bayrağım…

Sen dalgalandıkça bu milletin umudu da dalgalansın.

Sen gökyüzünde oldukça gönüllerimizde vatan sevgisi eksilmesin.

Hüzünlerimiz sana bakınca gurura dönüşsün.

Kırgınlıklarımız senin altında kardeşliğe varsın.

Ve ne zaman dünyanın gürültüsü içinde birbirimizi kaybedecek gibi olsak, başımızı kaldırıp sana bakalım.

Çünkü sen orada olacaksın.

Sessiz…

Gururlu…

Nazlı…

Ve sonsuza kadar al.

Al yazmalım…

Sen bizim yalnızca bayrağımız değil;

geçmişimiz, bugünümüz, yarınımız ve bitmeyecek vatan sevdamızsın.

Dalgalan.

Rüzgârın bol olsun.

Gökyüzün açık olsun.

Ve bu güzel milletin yüreğinde sevdan,

son nefese kadar baki olsun.


ALİ RIZA COŞKUN