Ruhumda bir evren var,
mavi ve asi bir gökyüzü;
yeni aşklar doğuyor içimde,
gecenin bağrından yıldız gibi.


...

Boşluk hiç kâim olur mu?
Atom dediğin bir vehim,
Evren aynayı mı görür?

Bulut örtse yıldız küser,

...

Kalktı eller diye yiğitmi olur er’ler
Gül fidan olanın ömrünü ziyan ettiler
Doğuran olmak zordur, rahminde nesiller
Namus bekçisi olacakmış bıyıklı reziller
Aşk biter bir gün saygıya teslim ol

...

Yıldızlarına sığınırım başka bir evrenin.
Sen o uzak iklimlerde hayata karış, yaşa istediğince;
Ben ki kırgınım kendime bu fani dünyada,
Sessizce üşüyorum senin bıraktığın o derin gölgede...


...

Evreni oluşturan bilgi beceridir

Adına ister Allah doğa tesadüf ne dersen de
Evren var oldukça vardır yok sayılamaz

...

Bugünün dünyasında hız benimsemiştir
İnsanlar sürekli yetişmeye, görünmeye ve kendini kanıtlamaya zorlanıyor. Teknoloji ilerledikçe iletişim artıyor; fakat buna rağmen insanlar birbirine daha uzak hissedebiliyor. Kalabalıkların içinde büyüyen yalnızlık, modern çağın en görünmez gerçeklerinden biri hâline geliyor. İşte tam bu noktada ütopik düşünceler yalnızca hayal değil, aynı zamanda bir ihtiyaç olarak ortaya çıkıyor.
Evrensel ölçekte düşünüldüğünde ütopya, kusursuz bir dünya vaadinden çok insanın kendini yeniden hatırlama çabasıdır. Daha az tüketen ama daha çok hisseden bir toplum düşüncesi, bunun temel yansımalarından biridir. İnsanların birbirini yalnızca başarılarıyla değil, kırılganlıklarıyla da anlayabildiği bir düzen fikri giderek daha değerli görünmektedir.
Ütopik yansımaların merkezinde çoğu zaman sezgi vardır. Çünkü insan, henüz gerçekleşmemiş bir geleceği önce içinde hisseder. Daha sessiz şehirler, daha sade yaşamlar, doğayla yeniden kurulan bağlar ve rekabet yerine dayanışmayı önemseyen toplumlar; önce düşüncede, sonra dilde, ardından gerçeklikte yer edinir. Bu nedenle ütopya yalnızca uzak bir düş değil, insanlığın yönünü belirleyen içsel bir pusuladır.
Belki de geleceğin en büyük dönüşümü teknolojide değil, insanın birbirine yeniden bakabilmesinde saklıdır. Bir insanın acısını geç fark etmeyen, duyguları bastırmayı güç saymayan ve sessizliği bir eksiklik olarak görmeyen toplumlar; bugünün dünyası için bile ütopik görünmektedir. Ancak bütün büyük değişimler önce imkânsız sayılmıştır.

...

Fikirler ayrı ayrı olsa da aynı duyguyu yaşamış
insanlar bir olacaklardır

Aynı yolda yürümeyenler sizleri anlamayacaktır

...

huzur dolardım obamızdayken
zamanın dışına çıkardım
devirdaim mi yapardım yoksa?
hiçbir şey aynı değil oysa
deniz o deniz değil

...

Her şeyinle, her yönüne talipsen
Veresiye, ödünç, takas olmaz aşk
Maddenin, mânânın ötesine geç
Yoluna girersen, tamamlanır aşk

...

kendi karanlığına inmeli,
kendi ruhunun aynasında
çıplak gerçeği görmeli…
Çünkü kendini tanımayan,
bir başkasının acısını da anlayamaz,

...