Evreni oluşturan bilgi beceridir

Adına ister Allah doğa tesadüf ne dersen de
Evren var oldukça vardır yok sayılamaz

...

Bugünün dünyasında hız benimsemiştir
İnsanlar sürekli yetişmeye, görünmeye ve kendini kanıtlamaya zorlanıyor. Teknoloji ilerledikçe iletişim artıyor; fakat buna rağmen insanlar birbirine daha uzak hissedebiliyor. Kalabalıkların içinde büyüyen yalnızlık, modern çağın en görünmez gerçeklerinden biri hâline geliyor. İşte tam bu noktada ütopik düşünceler yalnızca hayal değil, aynı zamanda bir ihtiyaç olarak ortaya çıkıyor.
Evrensel ölçekte düşünüldüğünde ütopya, kusursuz bir dünya vaadinden çok insanın kendini yeniden hatırlama çabasıdır. Daha az tüketen ama daha çok hisseden bir toplum düşüncesi, bunun temel yansımalarından biridir. İnsanların birbirini yalnızca başarılarıyla değil, kırılganlıklarıyla da anlayabildiği bir düzen fikri giderek daha değerli görünmektedir.
Ütopik yansımaların merkezinde çoğu zaman sezgi vardır. Çünkü insan, henüz gerçekleşmemiş bir geleceği önce içinde hisseder. Daha sessiz şehirler, daha sade yaşamlar, doğayla yeniden kurulan bağlar ve rekabet yerine dayanışmayı önemseyen toplumlar; önce düşüncede, sonra dilde, ardından gerçeklikte yer edinir. Bu nedenle ütopya yalnızca uzak bir düş değil, insanlığın yönünü belirleyen içsel bir pusuladır.
Belki de geleceğin en büyük dönüşümü teknolojide değil, insanın birbirine yeniden bakabilmesinde saklıdır. Bir insanın acısını geç fark etmeyen, duyguları bastırmayı güç saymayan ve sessizliği bir eksiklik olarak görmeyen toplumlar; bugünün dünyası için bile ütopik görünmektedir. Ancak bütün büyük değişimler önce imkânsız sayılmıştır.

...

Fikirler ayrı ayrı olsa da aynı duyguyu yaşamış
insanlar bir olacaklardır

Aynı yolda yürümeyenler sizleri anlamayacaktır

...

huzur dolardım obamızdayken
zamanın dışına çıkardım
devirdaim mi yapardım yoksa?
hiçbir şey aynı değil oysa
deniz o deniz değil

...

Her şeyinle, her yönüne talipsen
Veresiye, ödünç, takas olmaz aşk
Maddenin, mânânın ötesine geç
Yoluna girersen, tamamlanır aşk

...

kendi karanlığına inmeli,
kendi ruhunun aynasında
çıplak gerçeği görmeli…
Çünkü kendini tanımayan,
bir başkasının acısını da anlayamaz,

...

Mor menekşe tadında bir yalnızlık çöktü bu gece,
Kokusu sen… rengi biraz hüzün.
Parmaklarım boşluğu okşarken
Sanki evren senden geriye kalan bir iz gibi sürgün.
Gökyüzü suskun, yıldızlar yorgun,

...

​Milyarlarca yıldız, sonsuz bir boşluk,
Gözümün daldığı derin sarhoşluk.
Kâinat devasa, kâinat büyük,
Bana mı kalmıştı bu kadim yük?


...

Biz sadece bu yankıyı duyan kulaklarız
Zamanın akışı geçmiş ve gelecek
Bu anın içinde tek bir damla su gibi
Ne geriye ne ileriye
Sadece var olmak için yaşıyoruz

...

değişir hemi vardır he mide yoktur

Tanrı ne senin var demenle var olur nede yok demenle
yok olur O sadece işini yapar


...