yarımı kalan başını kaldır ve gülümse
yüreğinin çeyreği
kalaylı bir yüzün ağzında yıldızlı fısıltılar
lodos çarpmış boşluğundan
duyarsın geceyi

...

Zifir karanlık geceler gibi
Karanlık lacivert sular
Çekiyor dibe doğru beni
Ufacık bir ışık görsem
Oraya yöneliyorum

...

Hayattan koparılan sayfalardır
Yalnızlığın bedeli.




...

Belki umursamazlığımın nedensiz artışından
Belki de geçen günlerin sakinliğinden
Ya da canlı olmadığını bildiğimden
Başkaları bunun bir hakaret olduğunu düşünebilir
Ama insanlardan nefret edemem ki zaten

...

kızıl bir yalnızlıkla ağırlanan 
gizli öznelerin teras katında


kar ve karanlık

...

Vurulur kalbi, çocuk olanların
İpleri sözlerine dolanır
Ruhları uzaklara savrulur
Kurumuş her toprakta izleri kalır bu koparılışın
Ve ölmüş çiçeklere

...

……‘’Gözden düşmek mi?
……Kalpten düşmek mi?
……Yoksa!
……Akla düşmek mi fena?’’

...

Bir düşüş başlar dibe çaresiz kaldığında.
İkilemler içine düşer perişan ruhun,
Dibini görmediğin deryaya daldığında.

Düşüşe düşme hele, derman tükenir kolda;

...

Şairin dediği gibi güzel havalar mahveder mi insanı? Yoksa bu bir bahane mi? Mutlu olmanın yolu seçimlerimizden geçiyor. İyi seçici olmadığımızı düşünüyorum çoğunlukla. Cehenneme giden yol iyi taşlarıyla bezeli sözü kadar doğru bir söz yoktur bana kalırsa. Cezbedilmek çok kolay, nefsi kontrol edememek, her seferinde baltayı taşa denk getirmek de. Derdim hata yapmak değil, hataların büyük ölçekli olması. Çünkü bir yıkımdan sonra toparlanmak her seferinde zaman kaybettiriyor. Kaldı ki en verimli yıllarında büyük bir hataya düşmüşsen, vicdanınla hesaplaşmak kadar zor bir şey de yok. Kaç kez hüküm yemişimdir vicdanımdan? Kaç kez rüyalarım distopyalarla sınırlandı? Cevapları saklı soruların. Soruların, kesintilerin ve yolun sonu yok. Bu sonsuz döngü içinde mutluluğu köşeye sıkıştırıp ona sahip olamazsınız.

Çağlar değişti ama çoğu insanın düşünceleri hala kaskatı. Herkes birbirinin önüne engeller koyuyor. En iyi atlet bile bir süre sonra bıkar bu engellerden. Yaşayın şu hayatı ve biraz da yaşatın. Her şeyin azına alışık olduğumuzdan bir hafif rüzgar bile iyi hissettirecek. Hep yenilsek de idare edebilecek kadar iyi anlar birikseydi.


...

derindi boşluklar
ne tavanı
vardı
ne zemini
ben

...