Öyle sessiz gitmem ben…
Arkamda yarım kalmış hayaller, susturulmuş çığlıklar ve kimsenin bilmediği acılar bırakırım.
Bir mezar taşı değil sadece…
Bir ömürlük kırgınlık dikilir toprağıma.
Ben öldüğüm gün belki herkes “güçlüydü” der…

...

Gönül hanemi birisi
Kırıp yıkıp çekti gitti
Buldum dedide kerizi
Binbir dümen kurdu gitti.

...

Evladın bir bakışı babaya ilaçtır, şifadır.
Baba, evlat arasında sevgi bir bağdır..
Baba ile evlat arasında, kalpten kalbe akan gizli bir sırdır.
Bu sır sevgiyle büyür, umut ile çağlar…
Bu duygu baba ile oğlunu bir birine bağlar.

...

Korktum çıkarır seni aniden karşıma
Ama rüzgâr bu gece fena esti be usta
Bir yaprak gibi savurdu bıraktı kapına

Balık senden olsun bu gece rakı

...

Yaratılan için yaratanı unuturken bulduk kendimizi.

Zêmhêri @Sm1324

...

Akşamları evin içine başka bir sessizlik siniyordu artık. Çocukların neşesi bile yorgun duvarlara çarpıp eksiliyordu sanki. Bir gece, çocuklar uyuduktan sonra Rıfat derin bir nefes aldı. Gözlerini yere indirip ağır ağır konuştu.
— “Muazzez… burada ne kadar uğraşsak da yetmiyor. Belki başka bir yerde yeniden başlayabiliriz.”
Muazzez başını kaldırıp eşine baktı. Bu cümle günlerdir ikisinin de içinde büyüyen suskunluğun adıydı aslında. Sessizce pencereye yürüdü. Dışarıda rüzgâr, portakal ağaçlarının dallarında hüzünlü bir türkü gibi dolaşıyordu. Doğup büyüdüğü toprağı bırakmak kolay değildi. Her sokağında bir hatıra, her köşesinde yarım kalmış bir anı vardı. Ama annelik bazen insanın içindeki bütün alışkanlıkları susturup çocuklarının geleceğini seçmesiydi.
Günler süren hesaplardan, uykusuz gecelerden ve sessiz dualardan sonra karar verdiler. İç Anadolu’ya taşınacaklardı. Rıfat, orada bir binada görevli olarak çalışabileceğini öğrenmişti. Belki maaşı büyük değildi ama düzenliydi. Onlar için düzen, artık lüks değil; nefes almak demekti.
Taşınacakları sabah evin içinde buruk bir telaş vardı. Çocuklar heyecanla kolilerin etrafında dolaşıyor, yeni şehirde nasıl bir hayat yaşayacaklarını soruyordu. En küçükleri Muhammed Rıfat, oyuncak arabasını göğsüne bastırıp masum gözlerle babasına baktı.

...

Sonrasında ise toprakta son bulur alınan her nefes.
Yalnızca bu aşktır o baki kalan tek ses;
Seveceksen eğer aşkı bir dua gibi sev; gizlice ve sessizce;
Ne nefsin baksın başka yöne nede o masum gözlerin.


...

Kırk yerinden kırdın beni
Daha ömrün baharında
Erkenden yetirdin beni

Gizli gizli ağlatacak

...

Bir alıntı mahiyetinde belki de
Yitik ve mahrem bir doğum ve ölüm ertesi
Sözcüklerimi de çaldılar usulca

...

bizim mahallenin kadınları
sokakta rüzgardan teneke yuvarlansa
çıkıp oynarlar
mahallenin  yaşlısı igneci nurcu Nermin
hepimizin kıçına

...