yüreğim...
yokluğunu kaldıramayacak kadar zarif
dolmuşa binme
gitme uzaklara gitme
zira mesafeler bu olup bitenden utanır

...

Torunum yeni dillenirken aydede diye şarkı söylerdi adı öyle olsun.)

Güneşten aldığını bizlere verdi,
Verirken şahane güzellik serdi,
Nice şairlerden duygular derdi,

...

Bu söz çok tanıdık
Belki de aldandık
Nerden çıktı bu ayrılık

Çare mi bulamadık?

...

Kitabı Mukaddes

Tevrat verilmişti Hz Musaya
Buzağıyı ilah edindiler o müjdeden sonra

...

Kör bir jiletle kesiyorum
Adını unuttuğum mevsimleri
Unuttum ağıtlarını sensiz zamanların
Çok geceler ki yalnız ve öksüz
Ve yok artık pembe şarkıları söylemek

...

Yaşlandığını görüyorum yüzümün.
Ayna, aynı ayna ama,
yüzüm…
Yüzüm aynı değil.


...

Umudu, ömrü örselenmiş
Geleceği çalınmış
Yaşam umudu yitirilmiş
Yuvası tarumar olmuş
Kuşlar gibi dolaşırım öylece..

...

Takvimler değişti, duvarların rengi soldu, yüzümdeki çizgiler çoğaldı. Ama sen gittiğin yerde kaldın. Ben burada, zamanın içinde ağır ağır yürürken, sen bir anın içinde donup kaldın.
Ayrılık dediğin şey bir kapının kapanması değilmiş meğer. Asıl ayrılık, insanın bir daha aynı cümleyi kuramamasıymış. Senin adını anarken sesimin titremesi, bir şarkıyı yarıda kapatmam, kalabalıkta bile yalnız hissetmem… Bunların hepsi, senin hâlâ burada olduğunun kanıtı.
Biliyor musun Sırya, insanlar “zaman her şeyi unutturur” derken aslında kendilerini avutuyor. Zaman unutturmuyor; sadece acıyı sessizleştiriyor. İçimizde bağıran şeyler zamanla fısıltıya dönüşüyor ama asla susmuyor. Sen de susmadın bende. Her suskunluğumda biraz daha konuştun.
Kaç mevsim geçti aradan?
Kaç kez kış geldi de sen gelmedin?

...

Varsın yağsın, güvendiğim dağlara
Ayaz gecelerime sızar sessizce
Yüreğim yasta, gönlüm sana hasta

Ne dağ kaldı sığınacak, ne de yol

...

ama sevgi böyle öğretilmemişti bana:
Korkuyla, tehditlerle,
bir başkasının gölgesinde.
Adını kalbime yazmadım,
çünkü kalbim zaten

...