Anne şefkati tatmayı bilemedim
Gah hayat azarladı
Gah insanlık pazarladı
Annesizlikden koca dünyayı tanıyamadım
Can olduğuma da

...

[ alt_cizgi ]Gece doğuruyorum anne gece
Sakın! Mezarının yüreği üşümesin

Yedi kat yerin dibinde ama
Yinede korkarsam namerdim

...

Mehmet Tevfik Fikret (d. 24 Aralık 1867, İstanbul - ö. 19 Ağustos 1915, İstanbul). Türk şair, öğretmen, yayıncı.


Tevfik Fikret, Galatasaray Futbol Takımında, 1910 yılı şampiyonluk şildi ile - orta sıranın ortasında
Osmanlı İmparatorluğu’nun dağılma sürecinde yetişmiş bir şairdir. Servet-i Fünun Edebiyat Topluluğu'nun lideriydi. Fikirleri, devrin aydınlarını etkilemiştir. Devrimci ve idealist kişiliği ile etkiledikleri arasında Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal de vardır. Çağına göre ilerici düşünceleri nedeniyle yaşadığı zaman dilimini sonraki dönemlere bağlayan bir isim olmuştur. Türk edebiyatının batılılaşmasında büyük pay sahibi bir şairdir. Manzum öykü biçiminde kaleme aldığı eserlerinde aruzu başarıyla kullanıp konuşma diline yaklaştırmıştı. Türk edebiyatındaki ilk çocuk şiir kitabı Şermin'in yazarıdır. Çok başarılı bir öğretmen olan ve ömrünün sonuna kadar öğretmenlik mesleğini sürdüren Tevfik Fikret, Ocak 1909'dan itibaren bir buçuk yıl süreyle Mekteb-i Sultani'nin müdürü olarak görev yapmış ve okulun efsanevi müdürü olarak ünlenmiştir.

...

Bayramın coşkusu sardı her yanı


...

Bugün de vurdular beni anne,
Yarım bıraktılar yine umutlarımı,
Kurşunladılar yarına dair tüm hayallerimi,
Kırdılar kırk yerinden kanatlarımı...
Ama ölmedim anne,

...

Umudum toprağa düşüyor anne
Kırk yıllık ömrümü toptan yakmalı
Can evim heyelan yaşıyor anne

Her sarsıntı bir parcamı alıyor

...

Omuzuna yatıp anacığım diyemediğim bir bayram daha
Üşüyen yüreğimle koğuşun soğuk duvarları arasında
Azalıp yiten duygularım sensiz başucumda hasretinle yanarken ANNE

Bugün bayram ve ben yine seni çok özledim ANNE...

...

Sen beni burakıp gideli
Kaç bayram geldi geçti
Seni çok özledim Anne

Canım yanıyor

...

neden yüz yüze bakıp
tanımaz kimse kendisini
neden noksandı zaman
neden huzursuz herkes

...

Hiç bir çiçek güzel kokmuyor burnuma
Gün batımı ile çoğalıyor hüzünlerim
Soluyor güne başladığım güllerim.

Sürgün hayatımın içinde süzülüyorum

...