ANNEM ANNEM EYVAH ANNEM VAH ANNEM
KADİR MEVLAM BENİ KAYIRSIN ŞİMDİ
ANNEM ANNEM EYVAH ANNEM AH ANNEM

SEN KENDİ SESİNE SAĞIRSIN ŞİMDİ

...

ANNEM ANNEM EYVAH ANNEM VAH ANNEM
KADİR MEVLAM BENİ KAYIRSIN ŞİMDİ
ANNEM ANNEM EYVAH ANNEM AH ANNEM

SEN KENDİ SESİNE SAĞIRSIN ŞİMDİ

...

Dağlar susmuş, taşlar ağlar
Gece çöker adım adım
Bir ses kalmış içimde
O da senin adın annem


...

Anne ben geldim,
Bir ömür geç kaldığım kendimle.
Ne zaman güvensiz hissetsem
Kapını çalıyorum içimde

...

Uzun adımlarla kosmadim hayatımı
Deneyerek yanıldım yavaş yavaş
Tepeden takla atarak dusmedim kimsenin hayatına
Herkesi senin gibi kutsal bildim
Senin gibi saygın

...

Karanlığı delen duvarların çığlığı
Ahşaba çakılmış çivi

...

Sana bugüne kadar hep sustum, yutkundum; ama artık bu yangını ciğerlerimde tutamıyorum. Affet beni... Sana anlatacak güneşli bir hikâyem, yüzünü güldürecek tek bir güzel günüm olmadı benim. Ben her gece o dipsiz yalnızlığın kuyusunda, bir umut diye gökteki yıldızlara sığındım. Ama hangi yıldıza elimi uzattıysam ya söndü ya da avuçlarımdan bir kurşun gibi kayıp gitti; giderken de sadece ışığını değil, yüreğimi de söküp götürdü anne.
Suskunluğuma bakıp da fırtınanın dindiğini sanma sakın. İçimde dinmek bilmeyen, her saniye ruhumu döven o dev dalgaları bir bilsen... Göğüs kafesimin ortasında her gün şimşekler çakıyor ve o insafsız rüzgarlar beni adım adım, santim santim o karanlık girdabın içine çekiyor.
Çaresizliğin kucağında, hayata karşı tek başıma çırpınıp durmaktan yoruldum. Her yeni sabah, içimdeki o kör acıyı dindirmek yerine daha da alevlendiriyor. Yüreğimde bir yanardağ büyüyor anne; patladığında püsküren o zehirli lavlar, yarınlarıma dair ektiğim ne kadar umut varsa hepsini tek tek yakıp küle çeviriyor.
Duygularıma sürgün verdiler benim, yarınlarımı zindanlara hapsettiler. Hayallerimin boynuna yağlı urganı geçirip, en ufak bir merhamet duymadan darağacına çektiler. Daha güneş doğmadan, ben daha uyanmadan; gözlerimin önünde katlettiler düşlerimi. Mutluluğum yetim kaldı anne, sevincimi elleriyle diri diri toprağa gömdüler.
Nereye tutunmaya çalışsam ellerim parçalanıyor. Bu hayatın yolları kırık cam parçalarıyla döşenmiş; ne zaman bir sevgiye el uzatsam, ellerim kesik kesik, ruhum kan revan içinde kalıyor. Bana sunulan her lokma bir tuzağa, her gülüş bir hıçkırığa dönüşüyor. Attığım her adımda bir engele çarpıp yere kapaklanmaktan, dizlerimin üzerine düşmekten canım çok yandı anne.

...

içimden nefes aldırmadı yokluğun güzellliği
hüçrem zamanın parmak uçları
ruhum ise delik deşik sessizlik

umut diyorlar Anne

...

Bu dünyadan bir dileğim var
Başka hayalim yok benim
Kızım gülsün, içi incinmesin

...

Seni bırakıp,nereye giderim annem?
Sen benim yanımda olmayınca
Bilmiyorum ne yaparım annem?
Sensiz ben buralarda yaşayamam annem...


...