Kısa oldu, gökten yere inmesi
Gece vaktiydi, kâbil miydi görmesi
Ne zordu yaşamadan ayrılması

Kara gözleri sevgiyle bakardı

...

​Karanlık suların ve o yedi kat göğün ötesinden getirdiğim ruhumla,
Bu etten ve kemikten kafesin, bu dünya sürgününün ortasındayım şimdi.
Ben ki asırlar boyu o büyük aydınlığın hasretiyle kavrulmuş bir adamım;
Zihnim evrenin sırlarını ararken, ayaklarım bu çamurlu toprağa çakılmıştı.

...

Salondan girdim içeri,
seni aradı gözlerim;
herşey yerli yerinde,
hepsi koyduğun yerde.


...

Kadehi kaldırdım,
içindeki rakıya değil,
insanın eksilen tarafına.

Ayık gezenlerin çoğu,

...

Tarihten tarihe mucizeler yaratmıştır sanırım

İçim işaret ve çizgilerle doludur
Sırrımı çözene melodiler boldur


...

Hiç mi sızlamadı kalbin, kırarken sabrımı?
Ben seni ibadet gibi taşırken yüreğimde,
Sen beni bir yabancı yaptın yalan ömrüne.

Şimdi hangi kollarda adımı anıyorsun?

...

Anladım ki kirve; insanı sırtındaki hançer değil, o sığınağındaki ayaz öldürürmüş..."

Sırtımı dayadığım o kalın, o yıkılmaz sandığım duvarlardan sızdı ilk soğuk.
Hani o gölgesinde soluklandığım, canımı emanet ettiğim ulu sığınaklar var ya;
En sessiz, o en amansız fırtınanın ortasında dağıldı birer birer.

...

Bizim eve bu ara musibetler kamp kurdu
Kim nazar ediyorsa valla ayıp ediyor
Göktürk’ten on ay sonra Mete de kolu kırdı
Yemeği tek eliyle zorla yiyip gidiyor

...

Adını sustururken dilimin köküne gece sürdüm.
Sesim kendi yankısına yas tuttu.
Göğsümde paslanan kapılar,
anahtarını unutan kilitlere dönüştü.


...

Geçen mevsim bir uçurtma düştü yanımdan. Dolanıktı ipimiz; yıllardır kördüğüm, kıyamamıştık çözmeye. Bir akşamüstü gevşedi bağ — öylece, bir cümlenin tam ortasında — ve düştü. Rüzgâr vardı oysa. Rüzgâr hep vardı. İlk kez o kadar uzun baktım göğe: Bir el mi yoruldu, bir avuç mu terledi, yoksa bir uyku mu döndü öbür yanına? Bağırdım sonra: "Uyan!" dedim, "madem tutamıyorsun, uyan da bitsin; kaldır kirpiğini, dağılalım, madem böyle." Sustum sonra. Ve gördüm: İp bir süre daha asılı kaldı boşlukta. Uçurtmasız, bomboş... Taşıdığı gövdenin gittiğini bilmeden. Nefesinde salınarak devam etti; eksildiğinden habersiz, öylece, arsızca.

Akşam iniyor yine; yatak gergin, çarşaf rampa. Uzanıyorum. Gözlerim kapanırken hep aynı uçuruma: Ya benim de içimde uçurtmalarım varsa? Ya ben kirpiğimi kaldırdığımda, bir yerlerde bir mevsim bitiyorsa?

...