- 2490 Okunma
- 1 Yorum
- 0 Beğeni
MEVLANA’DAN HAYATA DAİR
Mevlana’nın 737.vuslat yıldönümü ve uluslar arası anma etkinlikleri 7–17 Aralık tarihleri arasında gerçekleştirilecek
Sevgi, hoşgörü ve hak aşığı büyük Mevlana’nın her bir sözü mana yüklü olarak kalp ve gönüllere ulaşmıştır. Mevlana ilim, marifet timsalidir ve Mesnevisi de milletimize verilmiş en güzel bir armağandır... Her ikisi de Anadolu’yu bizim yapan; bizi de dünyaya açan, ruh, kalp güzelliği ve zenginliğiyle donanmış manevi kaynaklarımızdandırlar.
Mevlana’dan hayata dair olan sözleri sizlerle paylaşmak istiyorum!
Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi… Ağladım.
Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.
Zamanı öğrendim. Yarıştım onunla… Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…
İnsanı öğrendim. Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu… Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.
Sevmeyi öğrendim. Sonra güvenmeyi… Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.
İnsan tenini öğrendim. Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu... Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim…
Evreni öğrendim. Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim. Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğin öğrendim.
Ekmeği öğrendim. Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.
Okumayı öğrendim. Kendime yazıyı öğrettim sonra… Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana…
Gitmeyi öğrendim. Sonra dayanamayıp dönmeyi… Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi…
Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta…
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım. Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.
Düşünmeyi öğrendim. Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim. Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.
Namusun önemini öğrendim evde… Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.
Gerçeği öğrendim bir gün… Ve gerçeğin acı olduğunu… Sonra kararında acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.
Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.
Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla severim. Olur ya… Kalp durur… Akıl unutur… Ben dostlarımı ruhumla severim. O ne durur, ne de unutur…
Hayata bakışımızı değiştirerek, hayatı anlamlı yaşamalıyız. “Dünyaya, dünyanın güzelliklerine ve hilelerine aldanışımız; sineğin aldanışına benzer... Sinek bal kavanozuna ve balın içine girdikçe felakete gömülür ama o, bunu anlayamaz...
Hayatta görülebilecek, ibret alınabilecek o kadar güzellikler var ki, biz göremiyoruz…
Bak ibret al yere düşen yaprağa; o da eskiden yukarıdan bakardı toprağa…(Anonim).
YORUMLAR
![yahya demeli](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/36853.gif)