ismi çiğdem
2yasına geldi babasını kaybetti belki hiçbir çocuk bu kadar yasta biseyi hatırlamaz ama o hatırliyor ve daha dün gibi aklında hersey cenaze aracı gözlerinin önünde gitti hayat burda baslamıstı onun için bitti mi desek yoksa acılar hep onu buldu annesi hiç sevmezdi hep hor görürdü kimsesiz gibi ağlardı köse bucak ağladığı zaman neden ağlıyorsn die bi dayak daha yerdi yaşamaktan 3_4 yaşında bıkmıstı çünkü anne sevgisi baba sevgisi görememisti okula basladı aynı isterdiki eve geldiğinde okulun nasıl geçti diye sorulsun ama sorulmadı ona üstünü çıkarır derslerini yapar baslardı denizle oynamaya deniz onun en iyi arkadasıydı babasının hatırasıydı bez bebekti ama çiğdem denizi insanlardan çok severdi birde zeytin ağaçı vardı onun altında saatlerce ağlar düsünür gelirdi ne yapsam die.12 yşına geldi hiç düzelen bisi olmadı yine aynı tersliklerdevam etti anne yine sevmedi onu kızım dememisti hayatı boyunca bikere olsun sarılıp öpmemisti bağrına basmamıstı yavrusunu 15yaşına geldi piskolokluk oldu istermiydi ruh sağlığı bozulmasını istemezdi ama bozuldu.O yaşamak için dirensede etraf sanki öl die direniyordu ailede sevgi bulamadı erkeklerde aradı o sıcaklığı ama her yaklasan erkek nankörce davrandı iyi niyetini suistimal etti onun nefret etmisti dünyadanda yaşamaktanda iinternet ortamına girdi siirler yazmaya basladı ve biri ile tanıstı iste buydu 16 yaldır beklediği sevgiyi onda bulmustu ve çaresizlik artık bitmeye baslamıstı ve kendini ona adamıstı çiğdem......