her şeyin çok önemli olduğu yerde hiç bir şeye bir şey anlatmak için kendini yorma desem kendime, kendim kendime küsüyor. en büyük küslük değil midir kendinin kendine küsmesi. hadi gel barışalım kendim, hadi gel yine yarışalım diyeceğim ama ne başlangıç ne bitiş umurumuzda.

kulaklarımdan içeriye sesler hiç durmadan koşuyor, bir durun desen, biraz durdursan o zaman da içeridekiler başlıyor koşmaya. ne yorulmaz bir harekettir bu. sustursan onları da başlıyor bir çınlama, çın çın da çın.. kendimin çınlaması değil bunlar, kendimi duymak için sükut lazım, daha mümkün kılamadım, kılamayacağım da, çünkü zamanın en küçük biriminde bile durmayan bu koşuşturmaca, devleri durdursam zerreler koşuyor.. koşuyor koşuyor koşuyor, geldiği yer belli desen, belli değil, belli olmayanı durdurmadığın için de... kendim ne yaparsın diye sorma kendime.. ben yaparım yapacağımı da ne kendim yapmış olurum ne de başkası yapmış olur. başkası deyince zaten kördüğümün üstüne kördüğüm atıyorken kendim..

az önce zihnimde koşanın, yıllar önce de koştuğunu biliyorken, yarın yine koşacak olmasını engellemenin de mümkünatı yok.

sonra başkaları için durdurmaya kalkıyorsun koşanları, yine de içinde koşanlar önemini kaybetmiyor... burada dur ve uyu, biraz olsun dinlen dediğin an başlıyor yine bir koşuşturmaca.. ne içinde ne dışında bitmeyen bu sonsuz döngüde çaresiz kalınca, mümkünatın bile mümkünlüğe dönüşmemesi üzerine bir de kendine uyanıyorsun ki, kendim kendi ile uykuda mıdır, uyanık mıdır diye başlıyorsun koşmaya... ya hu bi dur da zaman da dursun mekan da demek de koşturmacaya başka bir koşturmaca katıyor ki, ne dil ne anlam ne ses ne sükut ne de tüm hareketler uykusunu alabiliyor, uykusundan koşuşturmaca ile kalkanın kendisi ile kendim başlıyor yeniden bir koşuşturmacaya...ya hu bir dur kendim, deme diyor başka dur...

sonra diyor ki kendim kendime, demek ile dememek gibi, koşmak durmak gibi demesem iyiydi, dedim sanki kötü mü oldu.. çok şey deyip hiç bir şey anlatmadım kendime, daha sana gelemedik bile be can...