Her konuya bir cevabı açıklaması analizi olan zekalar sardı çevremizi. Su gibi ekmek gibi muhtaç kalmaya başladığımız teknoloji ve internetin mumyaladığı mumyalardan farkımız pek kalmadı. Çeyrek asrı biraz geçkince tüm hikayeleri başladık bitirdik. Geriye aşamadığımız bir zaman kaldı. Zamanın karşısında kalabilen hiç bir güce erişemedik, kavuşamadık.

Beylik laflar etmeyi de eski toprak insanlarına bıraktık. Bizler taşın nesilleriyiz, betonun. Bizler bir düğmeyle aydınlanabilsek de, bir algoritmayla da tutsak edilebilecek bir devre düştük. İnsanın insandan iğrenmeye başladığı yalnızlıkların çobanı olduk.

Gözümüz literatürde ortaçağ diye geçen bölümde yaşayanlardan daha çok gördü, kulağımız daha çok şey duydu, duygularımız daha çok dalgalandı.

Yavaş yavaş robotlarla yaşamaya alıştırılmaya başladık, düşünebilen robotlarla hayatımızı geçirmeye... Sonra insanın da kanlı bir robottan farkının sıfır olduğunu bulduk.

Eski devirlerin tanrılarını kendi tanımlaması gibi bizler de artık yeni yaratıcı tanımlamalarında dolaylı ve dolaysız bir nesneye indirgendik...

Bir problem var lakin çözümü yok. Huzurumuz da huzursuzluğumuz da rüzgar gibi gelip geçiyor.

İşverenlerin robot, çalışanların robot, kamunun robot, askerin robot, adliyenin robot, sanayinin robot, başkanın tebanın, peygamberin ümmetin, liderin milletin, atanın ananın ailenin robot olmaya doğru koştuğu bir dünyada eskiden anlatıla gelen tüm cennetvari ve cehennemvari olayların içinde bir nefeslik ömrü geçirmeye başladık.

Başladık başlamasına da yazı da bitti.