Bazı yolculuklara nasıl çıkacağımızı biliriz…Ama nasıl biri olarak döneceğimizi

bilemeyiz.

Sümerlerin aşk, güç ve bereket tanrıçası İnanna, yeraltı dünyasına indi.

Önünde yedi kapı vardı.

İlkinde tacını, sonrakilerde gücünü simgeleyen parçaları bıraktı.

Her kapıda İnanna’dan bir şey geride kaldı.

Yedinci kapıda tüm ihtişamından sıyrılmıştı.

Kız kardeşi Ereşkigal’in karşısına çıktı… ve öldürüldü.

Ama İnanna, geri dönememe ihtimaline karşı önceden yardım istemeleri için haber bırakmıştı.

Üç gün sonra Enki’nin yardımıyla hayata döndü.

Fakat bir şartla:

Yerine biri kalmalıydı.

Dünyaya döndüğünde herkes onun için yas tutuyordu.

Biri hariç…

Kocası Dumuzi.

Onu yas tutarken değil, tahtında otururken buldu.

Ve yerine Dumuzi’yi seçti.

İnanna aynı dünyaya döndü…

Ama aynı İnanna olarak değil.

Belki de bazı yolculukların asıl izi, bize ne kazandırdığı ya da kaybettirdiği değil…

Döndüğümüzde artık aynı kişi olmayışımızdır.

İnanna’nın yeraltına inişi, aslında her birimizin hayatında en az bir kez yürüdüğü o tekinsiz yolun hikayesidir.

Tanrıça oraya yukarısının kibriyle, en parlak unvanlarıyla indi. İnsan, dünyada kazandığı sıfatların kendisini koruyacağına inanır. Oysa hayatın soğuk gerçekleriyle yüzleştiğimiz o "yeraltı" dönemlerinde, unvanların hiçbir hükmü yoktur.

Geçtiği yedi kapı boyunca tacını ve giysilerini bırakan İnanna, aslında dünyevi tüm yapay kimliklerinden sıyrılıyordu. Çünkü insan, dönüşmek istediği o derinliğe ancak her şeyini soyunarak inebilir. Son kapıda eski benliği son buldu ki, yeni bir bilinçle yeniden doğabilsin.

Yukarı döndüğünde kocasını kendi yerine o karanlığa göndermesi ise basit bir intikam değildi. İnanna artık yeraltının o tavizsiz adaletini kuşanmıştı. Kocasında, yeraltına inmeden önceki kendi kör halini gördü ve kuralı uyguladı:

Eksilmeyenler, dönüşemezdi...

Kendi yeraltı kapılarımızdan geçerken neleri geride bıraktığımızı düşündüren birçok anımız olmuştur. Önemli olan, eksiklerimizi bir kayıp olarak görmek değil; onları nelere dönüştüreceğimizdir.”

-Zerrin