Hayatı anlamlandırmaya çalışmıyorum ,, çünkü biliyorum kalbimin çocukları duygularım doğmadan isim bulma arayışım onları kaybettiğimde yüreğimde kalacak izin adı...
Şuan bu yazıyı dahi bitirmeden başlık bulmadım mesela bir başlık yazarak devam etseydim duygularım bir kalıp içinde sadece o başlığa anlam katmak için kelimeler bulacaktı... Artık hayatı özgür bırakmak bana pervasızca, yolunu kaybetmiş duygularla ,nereye varacağı bilinmez bir süreç gibi hissettirmiyor...
Aksine eğer kaderin yolundan çıkmaksa bir su kanalının çatlağından sızan su kadar kolay kayıp gidersin...
Eğer hayatın senden habersiz son bulacaksa sen de herşeyden habersiz yaşamalısın...
Yürümek istediğin yolda karşına nelerin çıkacağından habersiz sadece yürümelisin...
Seveceksen o kişinin sana karşı ne hissedeceğini bilmeden sevmelisin...
Bir karar vereceksen hemen vermelisin,sonuçu neler getirecek bilmeden...
Ve bu bilmediklerini öğrenmeden ölmeyeceksin...
Çünkü hayat geçmiş ve geleceğin mandalına tutturulmuş bu gündür...Hem geçmişten hem de gelecekten aynı ölçüde bastırmadan açılmaz mandal ... Bugünü kurtarmak istiyorsan geçmişi ve geleceği aynı düşünceyle kavrayıp özgür bırakmalısın...Geçmiş ve gelecek arasında tutundurulmuş günler askı da kalır,,,Kurtarmadıkça toplayamazsın kendini,duygularını,düşüncelerini, günlerini...
Belki de bu yazıya mandal başlığını en başında belirlemek ile en sonunda belirlemek farklı duygulardır...
Şimdi biliyorum Çok farklı duygular...