Kiymetli Babam,

Sana yine bir mektup yazıyorum. Biliyorum, belki ellerine ulaşmayacak, belki sesim sana kadar varmayacak.
Ama insan bazen söyleyemediklerini bir kâğıda emanet ediyor işte.
Baba, ben sensiz kendimi çok boşlukta hissediyorum. Sanki kocaman bir evin içinde
tek başıma kalmışım da hangi odaya girsem senden bir iz arıyorum.
Bir sandalyede oturuşun, bir cümlen, bir bakışın, “kızım” deyişin…
Sen gittin gideli dünya aynı dünya değil artık. Güneş yine doğuyor, insanlar yine gülüyor, hayat hiç utanmadan devam ediyor. Ama benim içimde bir yer var, seninle birlikte sustu.
Yokluğun her gün biraz daha acıtıyor içimi, baba. İlk günler insan alışır sanıyor.
“Zaman geçer, acısı hafifler,” diyorlar. Keşke öyle olsaydı. Meğer zaman bazı yaraları iyileştirmiyor,
sadece insanı o yarayla yaşamaya alıştırıyormuş. Ben hâlâ seninle konuşuyorum.
Başımı yastığa koyduğumda günün bütün yükünü sana anlatıyorum. Kim beni üzdü,
kim kalbimi kırdı, hangi söz içime oturdu, hangi gün kendimi güçlü göstermeye çalışırken
içten içe dağıldım… Hepsini sana anlatıyorum, baba. Çünkü sen yalnızca babam değildin.
Sen benim dünyadaki en iyi dostumdun. Bir şey olduğunda ilk sana koşardım.
Bir mutluluğum olduğunda onu en çok seninle paylaşmak isterdim. Bir derdim olduğunda
sesini duymak bile yetiyordu. Şimdi hayatımda güzel bir şey olduğunda içimden “Babam olsa ona anlatırdım,” diyorum.
Canım yandığında yine seni aramak geliyor içimden. Ve biliyor musun baba,en çok sabahları özlüyorum seni.
Gözlerimi açtığımda bir anlığına hiçbir şey hatırlamıyorum. Sonra elim telefona gidiyor.Eskiden yaptığım gibi
seni aramak istiyorum. Sonra gerçeği hatırlıyorum. Sen yoksun.
İşte o an… Günün daha başlamadan bitmiş gibi oluyor. Keşke bir sabah
telefonun diğer ucundan sesini duysam. “Günaydın kızım,” desen. Ben de hiçbir şey olmamış gibi
“Günaydın baba,” desem. Ne çok şey verirdim o tek cümleye… Sana anlatamadığım o kadar çok şey birikti ki.
İçimde kocaman bir “baba” var, ama onu çağırabileceğim bir ses yok artık. Bazen sana kızıyorum da baba.
“Beni neden böyle yalnız bıraktın?” diyorum. Sonra utanıyorum kendimden. Biliyorum, sen gitmeyi seçmedin.
Ama insan sevdiğini kaybedince kalbi mantığı dinlemiyor. Ben seni hâlâ her yerde arıyorum.
Bir şarkıda,
bir kokuda,
bir sokakta,
gökyüzüne baktığımda…
Bazen rüyama giriyorsun. O zaman sana sarılıyorum sımsıkı. Uyandığımda ise ellerimde yine yalnızca boşluk kalıyor.
Ah babam… Keşke sana bugünlerde neler çektiğimi anlatabilsem. Keşke başımı omzuna koyup
hiç konuşmadan saatlerce yanında durabilsem. Belki hiçbir şeyi çözmezdin, ama senin yanında olmak
bana dünyanın en güvenli yeri gibi gelirdi. Şimdi seni göremiyorum, sana dokunamıyorum,
sesini duyamıyorum. Ama seni içimde taşıyorum. Büyüdükçe seni daha iyi anlıyorum.
Ve her geçen gün sana olan sevgimin ne kadar büyük olduğunu biraz daha fark ediyorum.
Baba, eğer bir yerlerde beni duyuyorsanbil ki kızın hâlâ seni çok seviyor.
Hâlâ sana anlatacak binlerce şeyi var. Hâlâ bazen çocuk gibi
“Babam yanımda olsa,” diyor. Ben sensiz yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum. Ama seni sensiz sevmeyi hiç öğrenemedim.
Belki de öğrenmeyeceğim. Çünkü bazı insanlar ölünce gitmezmiş. Sadece gözümüzün önünden çekilip
kalbimizin en derin yerine yerleşirmiş. Sen de oradasın baba.
Kalbimin en derin yerinde. Ve ben ne zaman özlesem seni, başımı gökyüzüne kaldırıp
sessizce söylüyorum: “Baba, bugün de seni çok özledim.” Belki sesim sana ulaşmıyor. Ama sevgim ulaşıyordur diye inanıyorum. Seni her şeyden çok seven kızın… Babanı hâlâ arayan, hâlâ onunla konuşan,
hâlâ “babam” derken içi titreyen kızın...