ne güzel duru bir anlatım, çizdiği portre gerçekle birebir örtüşen bir öykü, çok güzeldi , harika kalemini tebrik ederim.

kardeşimin vefatından sonra yakınlarım diyor şu geldi , taziyeye şu kuran okudu, şu şunu yaptı, ben ise hiç kimseyi hatırlamıyordum herşey bende öyle bulanıktı, sanki bir kapı açılmıştı kardeşim ve ben vardı, o bana veda ediyordu ben ise bırakma diye yalvarıyordum taki toprağa koyana kadar da bu veda devam etmişti, sonrasında ise o boşlukta yalnız kaldım uzun bir süre, Allahım affet inşallah gerçek olan var olan bir şeyi kabul etmek neden bu kadar zor, biliyorum çok fazla ölüme karşı gösterilen tepki ama hala değiştirememişim kendimi.

kadın göğüs ucundan sızısını akıttı ya içine doğru o sızıyı yaşattı bize yazı, sonra akrabaların gülüşleri , konuşmaları insan kimse gülmesin istiyor, kim olduğunu görmüyordu gözlerim ama azıcık bir gülme sesi , dünya konuşması çok canımı yakıyordu,

insan içini dökse ne çok şey yazar senin güzel kaleminin altına ama bu güzellik zaten çok şey anlatmış, yürekten sevim ve saygımla şairem.

Tebrikler kutluyorum Ebru hocam

Tebrikler kutluyorum Ebru hocam

Tebrikler kutluyorum Ebru hocam

Uğurlamaların amacını aşmış olması, göstermelik kuralların, ritüellerin harfi harfine uygulanması, "böyle gördük" mantığı...
Aslında ailenin duygularından ziyade, kim ne derler, onlar yaptı biz de yapalım, yoksa laf olur, endişesi var temelde. Bu da beraberinde çıkar ve faydacılığı getiriyor maalesef.

Tasvir ettiğin gibi, sevgili Rü, yas yerine gelenlerin başka hesaplarları, beklentileri hissedilince, acı daha da derinleşiyor.

Benim bulunduğum yerde, davetle gidilir ölü evine (genellikle kilise lokallerinde aranje edilir) ve yemek verilmez. Hafif içecekler, çay, kahvenin yanına hafif bir şeyler ikram edilir. Sohbet edilir. Ölen kişiye ilişkin anılar paylaşılır, müzik dinlenir vs.

Kanımca bazı katı kuralları aşmak gerek ki, insanlar yaslıyken nefes alabilsin, acıyı huzur içinde yaşayabilsin...

Sevgiler, selamlar, Rü




Tüya tarafından 15.8.2026 22:52:15 zamanında düzenlenmiştir.

sesli bir röntgeni çekilmiş taziye evinin😔

sahi, biz bu değilken, neden bu biz olduk

Kutlarım. Toplumumuzun duyarsız ve umarsızca devam edegelen yanlış tutumlarından birine değinmişsiniz.
Tebrikler

İnsanın yüreğini en çok da bu son cümle acıtıyor.
“Bebeğin eşyalarını kime vereceksiniz?”
İnsanlıktan çıktık. Bir annenin yüreği yanarken biz hâlâ eşyasının kime kalacağını düşünüyoruz.
Bir yanda soğumaya yüz tutmuş küçücük bir beden😢 diğer yanda pilavın kokusu, hocanın sesi, kimin ne getirdiği, kimin ne götüreceği.

Bir annenin gözyaşının yanında kendi karnımızı, kendi merakımızı, kendi hesabımızı koyuyoruz.
Oysa bazen insan olmak, hiçbir şey söylemeden o annenin yanına oturmak, elini tutmak ve sadece susmaktır.
Çünkü bazı acıların karşısında söylenecek söz yoktur.

Yüreğim acıdı, sevgimle..

Güne düşen yazıyı ve yazan kıymetli kaleminize gönülden tebrik ederim. 👏

Tebrik ederim. Kısa ama etkili bir yazı. Son soru daha bir insanın canını yakıyor. Aslınsa edebiyatımızda bir tür ve hayatla çok bağlantılı. Bir zamanlar taziyetname türü üzerine bir şeyler yazmıştım. Hz. Peygamber'in kuşu ölen çocuğa taziyeye gitmesi sanki geleceğe de mesaj veren çok başka ve anlamlı bir ziyaret. Muhabbetle..

Bazen insanın nasıl teselli edilebileceğini bilmek, tesellide başarılı olabilmek çok zor olabiliyor. Özellikle ölümlü durumlarda durum daha da güçleşiyor.
Dünyaya bir can getirmek ve sonra da hiç beklenmedik anda onu kaybetmek bir anne için tarifi imkânsız bir yıkım ve acıların, kederlerin en korkuncu, en ağırı olur. Giden ondan bir parça, yanan onun canıdır.
Canı yanmayanların dünyalık algıları maalesef değişmez. Bir iki içli söz, sahte diyeceğim, birkaç buruk cümle ve yüz hatlarında belli belirsiz üzüntü çizgileri... Kısa bir anlık acıma duygusu.
Sonra dünyevî haller.
Yemekler, takımlar, giysiler... almaya hazır olmalar.
Adına ne diyelim?
Anlık teessürün dünyalık getirisi mi?
Anlamlı ve etkili bir yazı.
Kutluyorum.
Saygı ve selamlar.

çok anlamlı bir çalışma kutluyorum

Ölüm, odanın ortasında sessizce dururken
hayatın en önemsiz ayrıntıları birdenbire yüksek sesle konuşulmaya başlanıyor.

Bir insan toprağa girmiş. Bir başka insan hâlâ kimin kiminle konuştuğunu anlatıyor. Bir evin duvarları yas tutuyor, birileri çay kaşığını bardağın kenarında şıngırdatıyor.

Bir insan gözyaşını mendiline gömerken,
öteki tarafta iki kişi yıllardır görüşmedikleri için birbirlerinin hayatını özetliyor.
İşte insan bazen böyle bir varlıktır. Ölümün yanına kadar gider ama ölümden kendisine hiçbir şey bulaşmadan geri döner. Taziyeye gider, fakat taziyenin ne olduğunu unutur.

Kimi gerçekten acıyı paylaşmak için gidiyor, kimi sessizce bir köşeye oturup dua etmek için,
Kimi de ne yazık ki ölümün evine kendi gündelik hayatını beraberinde getiriyor.

Yas tutan bir ailenin yükünü hafifletmek için yemek götürmek büyük bir inceliktir. Komşunun mutfağını çalıştırmak, sofrayı hazırlamak, cenaze sahibinin birkaç gün yemek düşünmemesini sağlamak insani bir dayanışmadır.
Fakat mesele ne yazık ki bazen tersine dönüyor.
Yemek, yasın hizmetkârı olmaktan çıkıp taziyenin sebebine dönüşüyor.
İnsanlar cenaze sahibinin yükünü azaltmak için değil de kendi karnın doldurmak için gidiyor .Dedikodu yapmak için gidiyor.
Taziye, hayatın en büyük sınavlarından biridir. Orada insanın görgüsü ortaya çıkar. Merhameti edebi/adabı ortaya çıkar.
En önemlisi, ölümü gerçekten anlayıp anlamadığı ortaya çıkar.

Çünkü ölüm hepimizin kapısını çalacak.

“Başınız sağ olsun.” deyip de sonra kendi hayatımızın gündeliklerini
o evin içine taşımayalım.

Taziye evleri buluşma salonuna çevirenler var!
Dedikodu meclisi olarak görenler var!.

Orada herkes biraz susmalı.
Biraz düşünmeli, biraz eksilmeli, biraz insan olmalı.

Taziyeyi dayanışma olmaktan çıkarıp
yemek, çay ve sosyal buluşma alanına dönüştüren alışkanlıkların yarasına ne güzel parmak basmışsınız Ebru hocam.


Gün seçkinizi kutluyorum
saygı ve selamlarımla.

Rabbimiz oku diyerek başlar ilahi kitaba
Okuyuşumuz olsun hicretimiz
Kitablarımızla başbaşa kalalım
Temize çıkıp arınalım okuyup yazarak

yüreğin atmış satırlarında
kitabı okurken de duyumsamıştım bunu

tebriğimle, güzeller güzelim

Yakın zamanda üst üste anne ve babasını kaybetmiş biri olarak, neresinden bakmalı bu taziye-okuma-uğurlama olaylarına emin olamıyorum.
Bir yandan bir şeylerle meşgul olmak, insanlarla iç içe olmak o dayanılmaz üzüntüyü bir nebze hafifletiyor; bir yandan olay mahalline merak ve karın doyurmak için gelenlerin tavırları insanı çileden çıkartıyor.
Bir okumada kendimi tutamayıp annem, ninem olacak yaştaki kadınları yüksek bir tonda saygıya davet ettiğimde anlık bir sessizlik olmuştu, sonra kaldıkları yerden devam ettiler muhabbete.
Açıkçası bu uğurlamalar yapılmalı mı, yapılmamalı mı kararsızım.

Ama işte, helva sizin evinizde pişmiyorsa tatlı geliyor, ne yaparsın…

Bu güzel paylaşım için teşekkürler ve can isabella’mın sesini duymak da mutlu etti beni❤

Sözün bittiği, tesellinin tükendiği yerdir taziyeler... Ben şahsen bu durumlarda söz bulamam, cümle kuramam. Ne acıdır ki söz olup akmak için sanki bu anları bekleyen ne çok insan var. Ebru Hocamızın gözlem ve kalem yeteneği toplumsal sancımızı yine kendi üslubuyla ne güzel kaleme almış. Kısa ve öz. Tebrikler Hocam. Selam ve saygıyla. Unutmadan sesiyle öyküye can veren Huriye Hocama da teşekkür ederim...

Güzel,anlamlı bir çalışma olmuş tebrik ederim başarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla

Acının olduğu yerde bile; fısıltılarla dedikodular birbirine karışır. Bazı insanlar hatta başkalarının acısından, mutsuzluğundan içten içe mutlu bile olurlar.

Öyle de tuhaf bir dünya burası...

Acılı bir "ah!" bıraktım buraya...biraz da gözyaşı...

Sevgiler Ebru...

Mualesef yurdumda taziye yerlerinin hal
tıpkı anlattığıniz gibi Allah ıslah etsin hepimizi

Konu ve anlatım mükemmeldi kutlarım sizi vede eserinizi tebrikler

yudumyunus

Ebru yazarsa böyle yazar işte...
Tebrikler. Has bacım benim.

Toplumsal bir sorunu güzel bir öykü ile dile getirdiğiniz için sizi kutluyorum Ebru hocam

İçerik usulün gölgesinde eziliyor artık bu zamanda.
Aslında geriye söylenecek söz olmamalı, sadece düşünmek için bile olsa.
Kaleminize sağlık.

Sessiz Taşıyıcılar kitabınızda yer alan Taziye başlıklı küçürek öykünüzü çok anlamlı buldum. Taziye evlerinde yaşanan acı ama gerçek trajik olaylar çok yaşanmaktadır. Bunun başında da özellikle yemek olayı gelmektedir. Bu konuda geçmiş yıllarda bende bir yazı kaleme almış ve yemek konusunun kaldırılması gerektiğini anlatmıştım. İnsanlar acılarını bırakıp milletin midesini doyurmanın derdine düşüyorlar ne yazık ki. Güzel bir konuyu küçürek öykü olarak ele alarak kitabınıza koymanıza sevindim. Burada tekrar okumuş oldum. Yüreğinize ve kaleminize sağlık Ebru Hanım..

Diyecek bir söz bulamadım, o kadar içten ve canlı ki kendimi orada hissettim....

Geçen benim de yakınım vefat etti. Taziyedeydik bir kaç gün.... bir yanda ölümün getirdiği acı ve keder, bir yanda dünya diyeceğim ama hepsi iç içe.... bir araya gelenlerin çoğu tefekkür etmek yerine başka bir çok konuyu düşünür olmuş... ne yakını acıyı manasıyla yaşıyor, ne de taziyedekiler bunun farkında....

evlat acısı ise bambaşka bir hadise....

Huriye Hanımı da sizi de tebrik ediyor selamlarımı sunuyorum

İnsanlar taziyede baş sağlığı değil dedikodu ve hesap yapıyor
Biri beşik diyor biri taksit diyor biri pilav kokusu diyor
Acılı annenin süt kokan yeleğine sarılmasına kimse bakmıyor

En acısı da şu daha çok gençsin yine olur lafı
Sanki evlat yerine konulacak bir eşya
Sanki toprağa giden o can unutulacak bir şey

Mutfakta pilav pişiyor poşet soruluyor hoca beğeniliyor
Ama yas tutan annenin içi yanıyor kimse görmüyor

Kalem yine vicdanın olduğu yere batmış
Bu öykü okuyanın boğazına düğüm atıyor
Allah sabır versin o anneye ve Allah hepimize merhamet versin
Yüreğine sağlık.
☕🙏

bu küçürek öykümü sesiyle yeniden var edip büyüterek canlı kılan çok sevgili arkadaşım, değerli yazar ve şair Huriye Çap'a sonsuz teşekkürlerimle...

🙏💞🙏