EMEKTARIN ONURU
(Toplumsal Bir Vicdan Muayenesi)
Günün en sıcak saatleri geride kalırken, şehrin üzerine ağır bir yorgunluk çöker. Binaların yükseldiği, yolların asfaltlandığı, çarkların döndüğü o uzun günün sonunda binlerce emektar, evine bir dilim helal ekmek götürebilmenin huzuruyla yola koyulur. Elleri nasırlı, elbiseleri tozludur. Ve en belirgin nişaneleri de alınlarında biriken o ter damlalarıdır.
Duraklarda bekleşirken, otobüse ya da dolmuşa binerken hafif çaresiz, biraz da çekimser adımlar atarlar. Neden mi? Çünkü o aracın içindeki buz gibi bakışları, burun kıvıran gözleri iyi bilirler. Gün boyu sıcağın ve ağır işin altında süzülen o ter, toplu taşımadaki bazı “temiz” elbiseli insanlar için bir rahatsızlık nesnesine dönüşür. Oysa o ter, bir ailenin rızkıdır, bir çocuğun defteridir, bir evin tenceresinde kaynayan aştır.
Günümüzde ne yazık ki emekten ve insanlıktan uzaklaşan bir anlayış türedi. Zaman ,zaman sokakta yürürken bile o kavurucu sıcağın altında hepimiz terlemiyor muyuz? İnsanları üzerindeki kokudan, elbisesindeki tozdan ibaret sayan; emektarın halinden anlamayı değil, onu ötekileştirmeyi tercih eden bir soğukluk bu. Şunu çok net söylemek gerekir: Çalışan, üreten, helalinden kazanan bir insanın terlemesinden utanması kadar büyük bir haksızlık yoktur.
Utanması gereken biri varsa; o terin kokusundan rahatsız olup, arkasındaki insanüstü mücadeleyi göremeyenlerdir. Utanması gereken biri varsa; elini taşın altına koymadan, başkasının emeğini küçümseme hakkını kendinde bulan kibirdir.
Bir insan işinden çıkıp evine gidiyorsa, duşunu alıp çayını yudumlayacağı o huzurlu anı bekliyorsa, yoldaki o birkaç dakikalık zahmette başını asla öne eğmemelidir. O ter, bu ülkenin harcıdır; gururla taşınacak bir onur madalyasıdır.
Toplu taşımada nasırlı bir el, toza bürünmüş bir ceket ya da terli bir alın gördüğünüzde bakışlarınızı kaçırmak yerine, içinizden bir teşekkür geçirin. Çünkü bu hayat, o emektarların alın teriyle dönüyor.
10 AĞUSTOS 2026 ALİ BALABAN