Büyük kelimeler ediyorlar. Büyük cümlelerin altını çizerken ellerinden şefkat belirtisi
görünmüyor. Vazoya suyunu döküyor ama sevgi sözcükleri kırılıyor orda. Kim bunlar demeye kalmıyor; fısır fısır hepsi..

Olumlu ya da olumsuz ne varsa hepsi oraya buraya dağılmış. Toparlamaya çalışıyorlar, olmuyor. "Çıt" sesi o kadar uzağa gidiyor ki, arkasından koşsan da yetişemiyorsun..

Aynı anda, aynı ağızdan çıkan kelimeleri kaç kişi yutuyor bilmiyorsun bile, hatta merak edip de sormuyorsun o yoğunlukta kimseye..

Bazen rengarenk çiçeklerini koyuyorlar pencereye, ne yalan söyleyeyim güzel de manzara seçiyorlar hani, iyi de bakıyorlar ordan dışarıya..

Göz mesafesinden yoksun, dil tuzağında bir söylem çözmeye koyuluyorlar;
muhabbet koyu..

Kahvenin de adından başka kırk yıl hatırı kalmadı ya, olsun!

Oturunca önüne gelen bir bardak çayın dibine vurduğunda da yalnızlığın hep aynı manzarada kalıyorlar. Önlerinde iğde çiçekleri
insanlığa uzak mesafede, denize sıfır..

Bakıyorsun ki, göğe kanatsız kuşlar konuyor, hiç yağmur yok! kimisinin yağmura bakacak yüzü de yok ama; maske hep aynı maske! "körler sağırı ağırlıyor, sağırlar körü her karede..."

"

Fruze Özge