0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
38
Okunma
Üryan ve Mutlak
Kuşatılmış fırlatılmışlığın ortasında,
Ne bir duldası var ruhun, ne sığınacak gölgesi.
Bıçaklar suyu zehirlese de,
Zaman, cellat aynalarında kırılsa da,
İnsan, kendi uçurumunun bekçisidir.
Bir cana, bir başa kalmanın o korkunç hafifliği!
Pusatsız ve çıplak,
Sartre’ın bahsettiği o amansız özgürlük gibi;
Kendi varlığını kendi omuzlarında taşır insan.
Çünkü varoluş, özden önce sızar yaraya.
Yaran derin de olsa, fitil tutmasa da,
Kendi küllerini eleyen o namus işçisi,
Anlamı, dağların çatlağında felsefeyle fısıldar:
Ben yoksam, evren de üryandır.
Erdoğan ATEŞİN
15 Haziran 2026
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
