"Gerektiği yerde, gerektiği zaman, gerektiği kadar konuşan" ifadesi çok tanıdık geldi. İnsanın ne zaman susacağını bilmesi, ne zaman konuşacağını bilmesinden daha zor. Dinlemeyi bilen insanı taş da dinler, su da dinler demişler. Yani sessiz bir duruş, bir huzur hali var. Dinleyen değil, dinlendiren. Bu kelime oyunu hoşuma gitti.

Sonra "çok konuşan, ağzı iyi laf yapan ama samimiyetsiz insandan uzak durmak" kısmı. Evet, ne kadar doğru. Lafı güzel olan değil, özü güzel olan önemli. Hak etmeyen birinden hak etmediğimiz hiçbir şeye yer yok. Ne övgüye ne de yergiye. Yani boşuna harcanacak enerji değil.

En çok da son kısım vurdu: "Bazen, bazı şeyler olmaz. Ne yaparsan yap, olmaz. Olmaması gerektiği içindir olmazlığı." Ne kadar basit ve ne kadar derin bir kabulleniş. Her şeyi zorlamaya gerek yok. Bazı şeyler olmaz, çünkü olmaması gerekir. Hayata ve insana dair… Bu cümlede bütün bir ömürlük tecrübe var.

Bu yazıyı okurken biraz kendimi sorguladım. Bazen ne kadar gereksiz konuşuyorum, ne kadar boş yere çabalıyorum. Belki de susmayı, dinlemeyi ve insanları kendi hallerine bırakmayı biraz daha öğrenmeliyim. Ve olmayan şeylerin ardından koşmayı bırakmalıyım. İçsel huzur için bu şart. Çok basit ama çok zor. Teşekkür ederim hatırlattığınız için, saygılarımla...

"Hayatın 'olmazlığını'
büyük bir olgunlukla kucaklamak,
ruhun en pürüzsüz halidir
samimiyetsiz sözlerin ortasında
bir papatya gibi temiz kalmayı başaran,
o koca gürültüye asil bir kuğu gibi
sessizce sırtını dönen ve kendi içindeki
o derin maviyi koruyan
yüreğinize sağlık..

saygılarımla.."

​"Kelam kalpten çıkarsa kalbe kadar gider, dilden çıkarsa kulağı geçemez."
​Sizin kelamınız kalpten gelmiş, doğrudan kalbe ulaştı. Huzurunuz ve sükutunuz daim olsun.