Memleketimi seviyorum,
kırılmış ekmeğin yarısını bölüp uzatan elleriyle,
soğukta montsuz titreyen çocukların
gözlerinde hâlâ sönmemiş ışığıyla…
Bir yanda bereketli topraklar,
bir yanda o toprağın üstünde aç gezen insanlar.
Ve bütün bu çelişkiye rağmen
“yaşamak güzel” diyebilen bir sabırla.

Memleketim,
yükü omzunda taşıyanların ülkesi,
ama yükün altında ezileni görmeyenlerin gölgesi ağır.
Birileri gökdelenlere çıkar hayatı,
birileri yerin altında gün sayar.
Sözler büyük, vaatler parlak,
ama sokak aralarında gerçekler
hep biraz eksik, hep biraz yorgun.

Yine de seviyorum memleketimi,
çünkü bu toprakta yalan kadar gerçek de köklü,
sömürü kadar direnç de derin.
Güneş batarken bile inatla doğmayı bilen insanlar var burada,
her şeye rağmen gülen,
her şeye rağmen üreten,
her şeye rağmen
“biz buradayız” diyen…
Yiğit yürekli insanları
memleketimin.

Memleketimi seviyorum,
sabahın köründe işe koşan adımlarıyla
elinde pazar torbası, cebinde yetmeyen emekli parası kara kara düşünen emeklisiyle
otobüs camına yaslanıp uyuklarken,
uykusunu yarım bırakarak büyüğüne hürmeten yer veren gençleriyle…
Birbirini tanımadan aynı yorgunluğu ve aynı sevinci paylaşan insanlar var burada,
aynı haberleri izleyip farklı acılar büyüten,
ama yine de memleketim diyen sevdalılarıyla her akşam aynı sofraya oturmayı bilen aileleriyle.
Memleketim,
pazarda pazarlık ederken bile gülümseyebilen insan ülkesi,
bir lokmayı ikiye bölmeyi bilen,
ama hakkını isterken sesi titreyen…
Bir yanda dayanışma, komşuluk, “bir şeye ihtiyacın var mı?” diyen sıcaklık,
bir yanda görünmeyen bir adaletsizliğin
her gün yeniden öğrettiği suskunluk.

Yine de seviyorum bu insanları,
çünkü her şeye rağmen birbirine tutunan bir yanları var.
Düğünde de cenazede de aynı gözyaşı, aynı omuz, aynı kalabalık…
Yorulmuş ama vazgeçmemiş bakışlar,
hayatın yükünü mizahla hafifleten diller,
ve bütün kırgınlıkların içinden bile
“devam edelim”
diyebilen inatçı bir kalp var bu ülkede.
Yiğit Metin Sevindik