Feraye ve Elmira , bahçeli bir kafenin Arnavut kaldırımlı sokağında, kahvaltı yapmak üzere buluştular. Feraye bugün çok heyecanlı ve mutlu görünüyordu :

- Sana çok güzel bi haberim var ,dedi cıvıldayarak.

Konuşmayı uzatıyor, uzun zamandır beklediği mucizenin tadını çıkartıyordu. Çatalını yavaşça tabağındaki zeytine batırdı. Bedenine yansıyan o belirgin çi enerjisi fark edilmeyecek gibi değildi.

-Kızım şöylesene artık şunu ne diye uzatıyosun? dedi Elmira merakla.

Feraye ayağa kalkıp yukarı çıkmış eteğini düzeltti, şöyle bi yerinde kımıldandıktan sonra, yine eski pozisyonuna döndü.

-"Pekala...dedi fıkırdayarak.Boşanıyolaaaar..."dedi coşkuyla. Sonra iki elini yüzüne kapattı.

-Çok mu kötü kalpliyim yaaa? dedi gülerek.

Elmira gerçekleri severdi, dünyada hüküm süren toplumsal tiyatroları değil...

-Hayır,dedi.Seni suçlamıyorum. Başta seninyargıladım evet,ama Sonra Engin ve Derya’nın seanslarının ardından fikrim değişti.
Rüzgarın dağıttığı saçlarını yüzünden çektikten sonra devam etti:

-Sen bir evliliğin yıkılma nedeni değil, bir gecekondunun kentsel dönüşümüsün bence,dedi gülümsyerek.
Derin çatlakları olmayan bir binayı yıkmaya kimsenin gücü yetmezdi zaten.

Gelen garsondan çay bardağını değiştirmesini rica etti, çayı kulpsuz bir şeyde içmeyi sevmiyordu.

Tabağına bir parça beyaz peynir alırken:

-Eeee anlat bakalım, nasıl oldu böyle birden bire? Son gördüğümde Derya kolay vazgeçecek gibi görünmüyordu.

Feraye’nin yüzü gölgelendi birden. Evet ...dedi derin nefes alarak,kolay olmayacak. Hayatımızı eskisinden daha beter hale getirmeden boşanmaz Engin’den. ..

-Davayı açmış mı?dedi Elmira sandalyeye yaslanırken.
Feraye, porselen kasedeki çilek reçelini dalgın dalgın karıştırdı bir süre. Sonra Elmiraya döndü:

-Davayı açmış ama maddi manevi ne varsa bütün kozları kullanmış.

-Bunları bekliyordun ama değil mi? dedi Elmira gözlerini Feraye’ye sabitleyerek. Her mücadelenin rövanşı elbet olurdu.

Feraye’nin tadı daha da kaçtı.

-Sadece bu kadar değil dedi. O sırada bal tabağına konan arıyı görünce birden telaşla ayağa kalktı, sandalye devrildi, çay masaya döküldü.
İnatçı arıyı takip ederken bir yandan da zıplayıp üstünü başını silkeliyordu.

-Bağ bahçe ortamını hiç sevmiyorum,nerden buldun burayı Elmira yaaa!

Elmira gülümsedi:
-Otursana,gitti, sadece zararsız bir arı...Kendi ürününü yiyor işte .

-Çay da eteğime sıçradı!

-Elmira Feraye’ye yardım ederken aklına gelenleri söyledi bir yandan:

-Nedense, bu tür kazalar hep negatif düşünce ve konuşmaları takip ediyor sanki...
Düşük enerji bulunduğu ortamda kendini çoğaltıyor...Sakin ol ,dedi.

Yardıma gelen garsondan birer çay daha isteyip yarım kalan sohbete döndü Feraye:

-Tam bunca yıllık sıkıntı bitiyo derken...
-E tamam işte Feraye, sıkıntılı olsa da sonuçta boşanmayı kabul etmiş, evlenirsiniz Engin’le sorun ne?

-Konu açtığı tazminat davaları değil, maddiyat değil...Kızların velayetini bırakıp gitmiş evden.
İkisi de kritik sınavlara hazırlanan iki ergen ve Engin artık kaderiyle başbaşa...Kaderimizle...

Sesinin tonu ve enerjisi gittikçe düştü:

-Yani yine ayrıyız, bu kadın kendi çocuklarına bile acımıyor benimkine acır mı?

Elmira, üzgün bakışlarını yandaki uzun saksıdan gülümseyen fesleğenlere çevirdi. Terapi seanslarındaki birçok olguyu düşündü.

Boşanmaların kıyasıya savaşa dönüşü ve maddi manevi her şeyin koz olarak kullanılışı çok sık karşılaştığı bir durumdu. Bu yüzden yardım almaya gelen danışanların çoğu boşanmaktansa mevcut durumun ağır aksak alışılmış acısını yeğliyordu.


Söyleyecek söz bulamadı. Feraye devam etti Elmira’nın gözlerine bakarak:

-Giderken bir de not bırakmış Derya, dedi.

-Ne yazmış?dedi Elmira merakla.

Feraye, arkasına yaslandı ve sabah güneşinin nefis manzarasına hiç yakışmayan o cümleleri aktardı Elmira’ya:

-"Hadi bakalım Engin Bey, bakalım şimdi ne yapacaksın ? Arsız pespaye sevgilin ve sınav çalışan bunalımlı iki ergenle sana mutluluklar diliyorum. Harika bi evliliğiniz olacağına eminim.
Seni bu kadar seven bi kadını kaybettiğine pişman olacaksın ama çok geç artık. Bi daha beni arama."
yazmış.

Elmira hayret etti, bir annemin gözünü bürüyen intikam hissinin yıkıcılığına ve yakıcılığına...

Ama Feraye başka bir şeye takılmıştı:

-Sence Engini seviyo muydu Derya? diye sordu.
Elmira biraz düşündü:

-Bence sözler gerçeğin göstergesi olamaz, dedi.
bir insanın yanındayken sana hissettirdikleridir gerçek olan.
Bu her türlü ilişki için geçerli. Kendini onun yanında değerli hissetmiyorsan sözler boş birer kılıftır sadece...

-Derya yalan söylüyor her zamanki gibi, dedi Feraye.

Elmira gülümsedi:
-"Bence en afili yalanları kendimize söylüyoruz. Gerçekle karşılaşmaktan kaçıyoruz çünkü onlarla ne yapacağımızı bilemiyoruz." dedi ellerini iki yana açarak.

-Engin benimle hızurlu hşssediyor dedi Feraye gururla, Derya’nın yanında ise hep bir kaçma isteği, kadının itici bi aurası var dedi, yüzünü ekşiterek.

Elmira ne diyeceğini bilemedi. Yükselen güneşin masaya yayılışıyla rahatsız oldu. Kalkma düşüncesi aklına gelmişken, gül fidanlarının arasından beyaz bir kedi fırlayıp Elmira’nın kucağına atladı. Sanki onun kedisiymiş gibi iyice kurulup güneşin tadını çıkardı. Elmira bu beklenmedik teması hediye gibi karşıladı, sevindi.

Feraye onun yerine korktu, tedirgin oldu. Elmira kedinin başını okşarken, eleştiren gözlerle baktı Ferayeye:

-Ya Feraye, Allah aşkına, insanlardan gördüğün zararı hangi hayvandan gördün şimdiye kadar?
Kedim Kamil eve geldiğinden beri insanların açtığı yaralarımı onarmaktan başka bir şey yapmadı ,dedi hüzünle.

O sırada, lavantaların üstünden uçan kelebeği fark etti beyaz kedi ve yere atlayıp gözden kayboldu, insanların çöplüğe dönmüş kirli zihin dünyasını ardında bırakarak...