Aşk olmadan nasıl yaşarız?
Sevgi olmadan nasıl yaşanır ?
Birisinin gözlerinde, ruhunda kendini hissetmek. O da sana bakınca ruhunu gördüğünü hissetmek. Ne yüce bir his. Beni nasıl bu kadar sevebilir diye düşünmek…
Ve sizi bıraktığında olan yıkım. Söylerler ki ayrılık ölüm gibi hissettirir. Vücut bunu sadece duygusal olarak değil fiziksel olarak da hisseder. Hayal dünyasında iki insanı düşünürüm birbirini seven iki insanı hayal ederim. Karşı tarafın sizden ayrılması siz ağlarken, onu çok sevdiğini söylerken, birden şeytani bir gülümsemeyle kolunuzu kesmesiyle eş değer gelir. Zihnimde ayrılığı böyle hayal ederim. Artık bir kolum yok gibi. Ve o an sizin can havliyle ağlayarak attığınız çığlık. Karşı tarafın umarsızca hala gülümseyip bu durumdan memnun olması gibi. Onun için canını bile verecek kadar severken sizi kendisinin yokluğuyla cezalandırması. Yemek yerken, su içerken, tam gülerken bile tüm hevesin kursağında kalması. Lokmaların boğazına dizilmesi, aile yanında hüngür hüngür ağlama isteği. Peki konu ikiz alevken nasıl bir taraf yanar sadece karşı taraf için?

Karşı taraf kendi hayatına, kariyerine, olmasa dünya batacak olan paraya odaklanmış vaziyette. Can sıkıntısından yeni insanlarla konuşma peşinde. Sen seni isteyen gerçekten geçerli taliplerine bile içindeki yangından dolayı yok derken o hayatını yaşıyor. Geri dönülecek tüm köprüleri yakıp yıkıyor. Sen daha da cayır cayır yanıyorsun. Sanki kalbin beynin iflas edecek gibi hissediyorsun. Diyorsun artık vücudum kaldıramıyor. Ama her şey gelip geçiyor. Sen iyi olmaya başladığın zaman zamanında senin kolunu koparan o değilmiş gibi kapında bitiyor. Bu sefer senin şeytani gülümsemen beliriyor. Çünkü artık kolunu sardın, kalbin normal atmaya, yemekler daha nefis boğazından akmaya başladı. Diyorsun sıra bende. O saatten sonra o kadar çok sevdiğin, istese canını vereceğin kişi aklında artık ruhen canını alacağın kişiye dönüşüyor.

Hiç kimse merhameti, aşkı bitmiş bir insan kadar acımasız olamaz ama değil mi ?