Ayşe, mesajlar yazıyor gruplara; “Ağır hastam var… Dualarınızı esirgemeyin lütfen…”

Esirgemiyoruz dualarımızı. Dünya iyisi Ayşe kardeşimizin annesi ağır hasta ise, o üzülüyorsa bizler de üzülürüz ve dualarımızı asla esirgemeyiz.

Ayşe’nin annesi hem kalp spazmı geçiriyor hem de mide kanaması. Birkaç gün hastanede yatıyor. Bu süre içinde Ayşe kardeşimize dualarımızla, mesajlarımızla ve telefonlarımızla destek oluyoruz.

Ayşe’nin annesi eve döneceği haberi geliyor, Ayşe seviniyor. Gelmesi biraz uzuyor, Ayşe üzülüyor ve sonunda geliyor, seviniyor. Ayşe sevinçli…

Ama uzun sürmüyor… Çünkü annenin durumu tekrar ağırlaşıyor. Bu defa solunum güçlüğü. Tekrar hastanede. Solunum cihazına bağlanıyor.

Ayşe’ye telefon ediyorum. Moralmen çökmüş Ayşe. Ağlıyor. Ona moral desteği vermeye çalışıyorum yapabildiğim kadarıyla. Başarabiliyor muyum bilmiyorum. Ama akşam aradığımda annesi biraz daha iyiymiş ve Ayşe’nin morali de tabi…

Onunla konuşurken annesinden telefon geliyor ve konuşmamıza ara vermek zorunda kalıyoruz… Annesiyle konuşması sürerken düşünüyorum… “Solunum cihazına bağlı iken evini araması bu kadar gerekli miydi?” diye…

Annesiyle konuşması bitince Ayşe yine bana dönüyor… Ve soruyorum; “Neden aramış anneniz?” diye…

Çok geçerli bir nedeni var…
Ayşeciğini merak etmiş…
Yemeğini yemiş mi?
Ablası, kardeşleri nasıllar?
Başka sorunları var mı?

Bunlar çok geçerli nedenler, solunum cihazına bağlı birinin evini araması için.
Çünkü o bir anne…
Onda şefkat pınarı bitmez…
Çocuklar (tabi ki onun gözünde) kaç yaşında olursa olsun, onun için dizinde yatacak, saçları okşanacak bebelerdir.
Çünkü o bir annedir…

Ve siz Ayşe Kardeşim;
Ne mutlu size ki,
Böyle bir anneniz var…
O “Ah!” bile derse ne kadar üzülsen yeridir Ayşecik...
İnan ki yeridir.

Kadir Tozlu
24.07.2006


Tüm annelerin yüreği sevgi ile dolup taşar... Bu öykü özel de olsa konu tüm anneleri kapsar.


BİR DOST KALEMDEN İNCİLER

Nefesi daralsa, canı yansa da,
Aklı hep evlatta, kalbi dışarda.
Cihaza bağlıyken o son anda da,
Anne dediğin şey, bitmez bir sevda….Ebuzer Özkan