İnsan öğrenmeyi seven, araştıran, keşfetmeyi seven bir varlık. Ancak yaşadığımız her duyguda olduğu gibi merakından bir sınırı, bir dozu ve en önemlisi ahlakı var. Merak dürtüsü bizi yararlı bilgilere ulaşmaya itiyorsa ne ala...
Fakat bu duygu, başkasının mahremiyetine sızmaya, özel hayatın sınırlarında at koşturmaya başladığında, adına merak değil, nefsin tecessüsü denir.

Gerçek erdem, bir konuyu didikleyip dururken karşıdaki insanın kırmızı çizgilerine çarptığında durabilmeyi bilmektir. İnsanın nefsi, bir başkasının gizlisini, hatasını ya da özelini deşerek beslenmek isteyebilir. Oysa hayatın içinde vıcık vıcık ilişkiler kurup, duyulanlar üzerinden ahkam kesmek, sadece muhatabını yaralamakla kalmaz; merak edeni de bir gereksiz bilgiler hamalı haline getirir.

Unutmamalıyız ki; fayda sağlamayacak bilgiden kaçınmak, zihinsel bir hicrettir. Merakını sadece başkalarının hayatlarındaki boşlukları doldurmak için kullananlar, aslında kendi ruhlarındaki boşluktan kaçmaktadırlar. Mizah adı altında bile olsa, bir insanın canını yakabilecek, onu incitecek her türlü meraklı deşiş, beraberinde ağır bir vebal getirir.

Oysa dengeli bir merak, iyimserliğin en sadık dostudur. İyiyi, güzeli, evrenin işleyişini ve faydalı olanı merak eden insan, dünyaya daha umutlu gözlerle bakar. Kendi iç dünyasını inşa etmekle meşgul olanın, başkasının mahremiyetini yıkmaya vakti kalmaz.

Netice itibarıyla; her şeyin bir dozu olduğu gibi, merakın da bir sınırı vardır. Bilmek, her zaman kazanmak demek değildir; bazen bilmemeyi seçmek, insanın kendi onuruna ve başkasının hakkına duyduğu en büyük saygıdır. Bizi araştırmaya, öğrenmeye ve nihayetinde insan olmaya yaklaştıran meraklara talibiz; gerisi sadece nefsin gürültüsüdür. Yani merakı olmayanın keşfi, dengeli merakı olmayanın ise vakarı olmaz