Camdan kalbimin berrak suyu, canım efendim nasılsın? Güller, çiçekler diyarına selam olsun; öz yurdum vatanıma. Öyle özlettin, öyle beklettin ki; gönüller aşk ile dolsun. Yıllarca suyun üç halini öğrettiler, bence daha seni keşfetmediler.

Sen ki gülün yaprağındaki o bir damla jale’sin. Gecenin nemi ile güllere düşen şebnem’sin. Okyanusun devasa dalgaları arasındaki bir katre’sin. Kayalar arasından süzülen reşe’sin. Vapur hareket ettiğinde yüzüme vuran serpinti’sin. Şemsiye açmaya gerek görmediğim, üzerime yağan o çisenti’sin. Sen ki şelaleden düşen, gökkuşağı ile birleşen gubar’sın. Mutluluktan döktüğüm, duygularımı tek bir damla ile anlattığım gözyaşı’sın. Musluktan damlayan, sabaha kadar bir kovayı dolduran o sızıntı’sın. Emekle ıslanan toprağa düşen alın teri’sin.

Bardağı taşıran son damla’sın. Gözlerimdeki habbe’sin. Cama vuran yağmur tanesi; Sıcak çay bardağından süzülen buğu’sun. Adaletin şaşmadığı mıskal’sın. Köpürerek yere düşen şelalem, çağlayan’ımsın. Topraktan kuvvetle çıkan fışkırtı’sın. Akarken çıkardığın o mırıltı, şırıltı’sın. Tortusu dibe çökmüş pırıl pırıl durul’sun. Cam gibi parlayan yüzeyinle ayna’sın. Yorgunluğumu alan, dağların zirvesinden gelen gözeli’sin. Sen ki gittiğin yere hayat veren medeniyet, âb-ı hayat’sın.

Toz kadar küçük zerre’sin. Güneş batarken denizin üzerine vuran o muhteşem ışık, adeta turuncu bir yalım’sın. Yaprağın ucunda sallanan gevher’sin. Sabah güneşiyle hemen kaybolmaya mahkûm incecik bir nüme’sin. Vatan hasretiyle yoğrulmuş, ozanın mızrabından çıkan eşk’in. Yeniden uyanış için bir semâ’sın...

Âb: Kısacası sevdiğim; ben seni su gibi aziz bildim, sen de beni bir ömür sana muhtaç bir toprak bil.