dün her şeyimi topladım ortalıktan.
tam yola çıkıyorum hocamla,
çıkmadan önce dedim bari son yazdığım
şiirime gelen yorumları cevaplayıp da çıkayım;
ayıp olmasın sonra yorum yapan insanlara.
hem bu saygısızlıktır hem terbiyesizliktir
diye düşündüm kendimce.

neyse, ben geziniyorum bir yerlerde,
vakit geçiriyorum bir sokağın içinde.
bir baktım birileri birilerinin
yüreği ile geziyor ortalık yerde.
dedim ne oluyor gider ayak burada?

hemen dedim hocama: bir dakika, hocam
benim biraz işim çıktı burada.
İstersen biraz geç çıkalım seninle yola.’
hocam dedi: ’tabii ki sen işlerini hallet.’

tabii ki;
ben de hemen yalın ayak koştum olaya
önce konuyu anlamaya çalıştım,
gömleğimi çıkarıp bir kenara attım.
bir baktım avcı tuzak hazırlamış avına,
başkasının yüreğini getirip bırakmış ortasına
dedim: ’ne oluyor burada?’
hocam dedi: ’dikkat et bak ellerin kirlenecek.’
dedim: ’hocam alışığım ben, korkma sen.’

neyse, ben tuttum herkesten önce
evine varıp kapısını çaldım.
davetsiz misafir oldum, odaya daldım.
bir baktım ortalıkta bir sürü yürek!
dedim: ’ne oluyor burada?’
hocam dedi: ’senin de var mı yüreğin orada?’

dedim: ’hocam nereden bileyim?
o kadar yüreğin içinde
ben kendi yüreğimi nasıl göreyim?’
hocam dedi: ’boş ver o zaman.
"hancı hanında, yolcu yolunda gerek dünyada."

dedim: ’hocam, son bir sözüm kaldı,
bırak da söyleyeyim ona.’
hocam dedi: ’bak beni seni çok severim,
kendi oğlumdanda üstün tutarım

İnsanoğlu bu...
şimdi bakarsın, birden bir kargaşa olur,
sokak durduk yere karışır;
herkes tutup sana bir taş fırlatır,
işte bu çok yüreğine dokunur.
haydi, yolumuz uzun, ömrümüz kısa;
belki çıkmayız sabaha.

not: bu yazımda...
yüreğimi kelimelerin içine sakladım
olurda belki kiri yüreklerin nefesi siner diye ona
üstünede sofra bezi örttüm ..
ne demek istediğimi anlayana anlattım
kısaca bu yazımda..
bilginize sunarım.

saygılarımla..."

onur altınok