- 146 Okunma
- 3 Yorum
- 6 Beğeni
"Bağdat'a Vali Olsan N'olur"
- Babamı dinleseydim şimdi çok başka yerlerdeydim!
- Ne demişti?
- Dinlemedim ki..
Benim için babamın en can alıcı cümlesiydi.
Babam tam bir ticaret adamıydı. Henüz ondört yaşındayken memleketten çıkıp İstanbul’a çalışıp bir düzen kurmaya gelmek istemiş ancak hem yaşı hem de evin en küçüğü olması sebebiyle bu istek rahmetli dedem tarafından reddedilmiş. Tabi babam kararını uygulayan bir adam olduğundan gizlice ahırdan bir danayı ç’alıp ilçede sattıktan sonra cebindeki parayla İstanbul’un yolunu tutmuş.
Bizzat babamdan dinledim.
İki sene boyunca izinsiz olarak haftanin yedi günü Osmanbey’de eski meşhur Aram Lokantası’nda garsonluk yaptıktan sonra bir gün Ermeni patronuna "yarın bir işim var izin kullanabilir miyim" demiş ve patronu "evladım işin varsa burda ne işin var sen git işine daha gelme buraya" yanıtını almış. Babam sevdiği kadınla daha buluşamadan ayrılmak zorunda kalmış ama bir müddet sonra eski tefecilerden Parkis’i bulup o işyerinden ayrılmış.
Parkis’den aldığı borçla yine o sokakta bir lokanta açmış ve adını da ileride olası erkek veya kız evladının ismini koymuş.
"Aşkın Et Lokantası"
Benim babamla tanışıklığım daha ben doğmadan işte tam da burada başlamıştı. Babam ilkokul mezunu olarak hayata başladıysa da eli kalem tutan bir adamdı. Kâğıttan kılıç sesi duyulurdu o birşeyler karaladığında. Neyse, biz hikayemize dönelim.
Zaman geçtikçe kendine bir gecekondu da almış ve ufak tefek eşyalarla içini de doldurmuş. Annem "ben gelin geldiğimde evde çatal kaşıklar bile tertemizdi" derken her zaman babamın ne kadar temiz ve titiz olduğunu anlatırdı. Tabi o zamanlar ekonomi de şimdiki gibi olmadığından babam evlendikten sonra bir tane apartman dairesi de almış. Hep kısmetimle geldiğim anlatılır.
Bir gün babamdan bir atari oyunu istedim. O da bana "gel iki gün dükkanda çalış alayım" dedi. Henüz ondört yaşımdayım. Cumartesi ve pazar günü kendi dükkanımızda çalıştım. Ekmek kesme makinası olmadığından ekmekleri elle kesiyorduk. Dörtyüze yakın ekmek kestim. Bu en az beşyüz müşteri demekti. Bulaşık yıkadım, garsonluk yaptım vs.. derken elim ayağım tutmaz oldu. Pazar akşamı babam atariyi alacak oldu "kalsın" dedim. Yorgunluktan sadece uyumek istiyordum.
Eve dönerken minibüse bindik. Babamın henüz ehliyeti olmadığından ve araba korkusu olduğundan yollarda sürünüyorduk. Minibüs tıklım tıklım kalabalıktı. Babam günün hasılatını elimizdeki tencerelerde götürüyordu. Onları yere koydu ben "baba n’apıyorsun" dedim. Babam da "korkma tencerenin birinde işkembe var" dedi. Yani kimse kokudan yanaşmazdı.
O iki gün içerisinde aklıma takılan birkaç şey olmuştu. Minibüsten inip eve doğru yürürken onları sormaya başladım.
- Sen neden benim isminin olduğu dükkanda sana "baba" değil de "usta" dememi istiyorsun?
- Sekiz personelin içinde dedikoduları başka türlü bilemezdim. Sen bana Nermin’in Mustafa’yı öptüğünü söyledin mesela dün. Hatta bugün de Murat’a zam vermezsem işten ayrılacağını..
- Peki neden akşam marketten alışveriş yaptıktan sonra market arabasıyla çıkmak yerine bir kilometre mesafede ellerimizde taşıdık onca ağırlığı?
- Kollarımız gelişsin, formumuzu koruyalım diye!
Hakikaten da babamın güçlü kolları vardı. Zaten başka soru da sormadım. Çünkü artık babamın mantalitesini anlamıştım. Gerisi teferruattı.
Bir gün babamın karşısına geçip "bana 100 TL" lazım dedim. Tabi o zamanlar benim için büyük para. Babalık içgüdüsüyle "N’apacaksın" dedi. "Bir kızla buluşacağım" dedim. "Vermezsem" dedi, "gitmem" dedim. Galiba ince bir noktaya temas etmiştim. Bana 200 TL verdi. Lahmacunlar, içecekler, kâğıt helvalar vs. ben o gün o parayı tabiri caizse ezdim ama babamın fazla para vermesine de şaşırdım. Çok sonraları anladım. Babam sevdiği kadınla bir gün dahi buluşamadan ayrılmak zorunda kalmış ve benim de aynı durumu yaşamamı istememişti. Beni kendisinin yerine koymuştu.
Yıllar sonra büyük bir başarı hikayesine sahip olacak olan babam için bir ajanstan ropörtaj için geldiler. Son aşamada o işlek dükkanı çok meşhur bir firmaya yüksek bir fiyata satmıştı. O çoklu sorular sırasında öyle bir soru vardı ki işte yıllardır helal kazanmış ve helal harcamış olan babamı derin düşüncelere itecekti.
- Herşeyi helal mi kazandınız?
- İlk sermaye dışında herşeyi helal yaşadım!
Rahmetli dedemin bir danasını satarak başladığı bu yolda her ne kadar ona bir ev alarak ödemeye çalıştıysa da bu hep onun içinde ukde kalacaktı. Çünkü rahmetli ona izin vermemişti. Yaşlılığının son evresinde dahi o alınan evi değil ç’alınan danayı söyleyecekti.
"Bâğdat’a vali olsan n’olur" diyordu.
Hala babam için üzülürüm..
YORUMLAR
![bayduygusal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/231038_2396675569.jpg)
bayduygusal
Çok teşekkür ederim sevgili Tüya.
Sevgiler..
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/178244_9173555738.jpg)
"Adam olmak " olgusu benim gibiler için de hala sorun. Ben çocukluktan sanata ,bilime ,derin düşünmeye aşırı tutkundum. Bu durum ailede parasal karşılığının olmadığından bir sanayide dükkan aç ve kasaya ben geçeyim der hep.
Bazen insan babasıyla fikirleri örtüşemez. Çok farklı dünyaların insanlarıyız onunla. O savaşçı, acı çekmekten yol alamayacağının bilincinde ,yoklukla hayatı hep şekillenmiş birisi. Onun simit fırınındaki ustalığı hala dehşet bir şey. Ben daha birkaç simit bağlarken o tam makina ve yıllarca hiç durmadan 7 günün hep o ağır koşullarda çalıştı.
Ama hayat karşılığında ne verdiği açık. Benim sağlık sorunlarım ,nitelikli okullarda şartlardan eğitimdir alamam, yaşadığımız ilçenin modern gibi gözükse de eski 90'lardan sonra bağnaz ,tutucu zihniyete ,yöneticilere değin boğulması bizlerin hayatını çok etkiler hala.
Coğrafya kanunları aynı Moğol İmparatorluğu ve diğerleri arasındaki fark kadar açık. Bizim ülkede öyle yetenekler var ama harcayan ,yok edici ,bağnaz, gerici yönetici , hem belediyenden her kademeye girmiş aslında niteliksiz ,cahil bir tayfayca yok ediliyoruz yıllarca.
Babam aslında çok aydın ,Kemalist birisi. Dışardan onun İLKOKUL mezunu olduğunu hiç anlayamazsınız. Aslında çok çağdaş ,insanına ,halkına düşkün özellikle Ataya.
Ama şartlar ,bozulan ,kültürel olarak dibe vuran ,ahlaksız ,yalan üzerine kurulu toplum onu da böyle etkileyebiliyor. Çok sert ,disiplinli ,savaşçı ve inatçı ,tuttuğunu kopartmaktan acı çekmeyi isteyecek kadar mücadele insanının değeri hem diğer evlatlar ve öz kardeşlerince bilinmeyişi ise hayatın ne kadar adaletsiz olduğunu açığa vermesidir.
Ben sağlık alanında hiç istemediğim bir sahada yol aldım ama aklım hep edebiyatta geçti. Ve sonunda ağır sağlık sorunları ve cerrahinin insan üstü zorluğuyla boşa geçmiş yıllar ve onlardan kalma diplomalar ,onur belge, saygın öğrencilikle kurulu anılar.
Bazen babalar doğru söyler. Keşke ben de bir ustaya çırak olsaydım derim ama yapı ,karakter uymaz.
Güzel bir yazı da şair.
Mutlu olduğunu paylaşımlarını kaleme alırken gözlerimde hissedebiliyorum sanki geri bildirimlerden.
Hoşcakal.
Saygılar...
![bayduygusal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/231038_2396675569.jpg)
bayduygusal
Selam, sevgi ve saygılarımla..