Bazen,neyi nasıl yapacağını bilemez insan.
Öylece kalıverir.
Oysa amacına giden yolda
Canla başla mücadele ettiğini
sanır.
Kendince,haklıdır da...
Ama;
En büyük mücadele sorumluluğunu bilmek...
Görevi veya hayali ne olursa olsun;
Yaptıklarına ters düşüyorsa,
O yol mutlaka hüsranla sonuçlanır.
Huzur diyoruz sevgi diyoruz
İnsanlık diyoruz.
Ya Vijdan?
Kendi bencillikleri içinde kaybolmuş kitleler !
Mangalda kül bırakmayan
O abideler varya;
Boşluktan uçuruma yuvarlanan yaratıklar...
Kendilerinden habersiz;
Benbilirim iddalı bomboş yaratıklar !
Ne yaratılış gayelerinden,
Nede yürüdükleri yönden beklentileri var.
Insan olmanın tek sebebi;
Sorumlu olduğunun bilincinde
Olmaktır.
Kendisi,ailesi ve çevresinden.!
Öldürmek değil yaşatmaktır aslolan...
Yapılan kıskançlıklar sadece
Hastalıklarının ana sebebi.
Yok olmak için yarıştıklarını gördükçe öyle üzülüyorum ki;
Almıyor aklım..
Doğrudan bu kadarmı uzaklar;
Yanlışlarda hep arayışları?
Buldukları sadece boşluk...
Yeri dolmayan ve savrulanlar
Oradan oraya.
Nereye kadar?
...
Nigâr Güler
~Firuze~