Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"MEKANDA ZAMANIN ERİMESİ" isimli şiir 4.1.2019 23:23:32 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
1. Her kuytuda bir titreşim… Hüznün frekansı besleniyor sürekli Hayâlin sevinçli anıları da yitik Umut filiz veremiyor karada Yalnızlığın tek başınalığı yaşanıyor Ruhun kâinâtsı diyarında
Suskunluğum susatıyor artık Tebessüme susamış gibi oluyorum Konuşsam delireceğim Ben susarak doyuyorum(!)
2. Yine ben geldim dilârâ Ölüm besledim zülfikarın kınında Sadağında nergis taşıyan bir dervişin otağında
3. Oysa mavi sargılı kundağın mutlu bir bebeğiydim sabıkası olmayan mekanlarda Aynı devreyi tamamlayan sargılar gibiydik hayatla Kırık-çıkıklarım oldu zamanla Sargıların rengi de değişti şekli de En çok yüreğim kanadı “Yürek sargısı yok!” dediler dilârâ
Ne olur beni de an bir ara
4. Sus/ ma kursağında kal/ ma / sın hasretin elemleri Takıl/ ma cânânın kalbini eritmesine Sus ve tadını çıkar aşkın Ne de olsa her îtirâf tevbeye alışkın
… Dursun Tiftik
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.