"KİRAZ AĞACI (4)" isimli şiir 1.1.2019 18:03:39 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Dün kar yağdı Almanya'da. Bahçemdeki Kiraz Ağacı donandı bem-beyaz soğuk bir posta -kütlesiz-hacimsiz bir nesnemiyim ben ne- su gibi, hava gibi sarıldım bu billur-kristal dosta, düşle indim derinine, yardım soğuk toprağı, kaydım köküne Kiraz Ağacı.
Kap-kara sonsuzdu toprak. Taş-böcek-yaprak 'ben' olarak, sanki dipsiz bir uzaydaydım. Işık hızıyla yarış edercesine kıvılcım gibi yıldız topluluklarına vardım, indim yer kürenin ateş-lav-kaynak merkezine, beni bekleyen dönümü tadarak -ölümü değil bak- tohumdan toprak, topraktan hava-su-ateş olarak doğayı taddım Kiraz Ağacım.
Herşey erimiş burada; Gaz olmuş enerji, boyutsuz-dipsiz bir su gibi yer kürenin sonuna vardım ve seni andim Kiraz Ağacım.
Sense şimdi yer küre üstünde giymişsindir geceleri, -eğer bulutlu değilse hava- yıldız kaplamalı gök tacını başına. Gündüzleri -bulutlu olsada- güneşi giydiğin gibi, bulut üstü ışığı süzersin bana Kiraz Ağacı.
Bakma sen, ben yeniden doğarım yine! Bilsen, benden uzak-benim içnde 'sen' var. Her kışın sonu ilkbahar, yer-doğa-uzayım diye. Erimiş, lav olmuş toprak, gaz olmuş-buğulanmış hava, bak. su yinene de içinde! Kök olarak yüklendimmi doya-doya yaşam ışığını -gece ve kışta sakladığım- yeri yararak yinede sana varırım Kiraz Ağacım.
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.