Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"Uzaktaki dağlar, Alphonse Beauregard, Çev: Sunar Yazıcıoğlu" isimli şiir 30.9.2018 13:21:34 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Uzaktaki dağlar çok yakın görünüyor. Çamların gölgesine kayıyor kumsal, Yüksek dalga, kayaları altında bırakıyor
Söndü insanların ateşlediği yıldızlar. Köpüğü doyumsuzca bölüyor beyaz gemi, Onlar gömüldü ve garip süslerle yeniden oluştular.
Karina, güverte, gemi direkleri bir örs sanki. Sıcaktan çıldıran piston büyük darbelerle dövüyor onu Kendisini bitiren kötülükten öç alıyor gibi.
Göğün maviliği, kendini seyrediyor, çalkantıların kristalinde, Ametist ovayı rüzgâr dalgalandırıyor, Ve ufuk geri gidiyor, önümüzde, sonsuz bir şekilde. Yalnızım, hep yalnız, ufuk çok büyük, canım sıkılıyor.