Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"Sonbahar gülleri, Nérée Beauchemin, Çev. Sunar Yazıcıoğlu" isimli şiir 31.8.2018 09:58:54 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Güneşin duyulmamış mucizesiyle sanki, Havanın uyuşturduğu ve donun esmerleştirdiği dallarda, Çiçeklikteki güller açıyor kırmızı kalplerini, Daha bitkin ama daha cazip hâlâ.
Kırmızı taç yaprakları çayırları örttü . Ağustos, altın sepetinde, geride kalanlarını topluyor : Ama işte, birden, baharın demetleri Son mevsimin sabahını mis gibi kokutuyor.
Ölmek istemeyen gül ağaçlarının üstünde, gördüğü için, Çiçek açtığını, kırmızı bir kanla dopdolu, tomurcukların. Rüzgârına, yağmuruna ve kırağısına rağmen sonbaharın, Korular çok memnun, gökyüzü ise şaşkın.
Rüyada iç çekmek ve gülümsemek gibidir sevdadan, Üzgün bir akşamın bu çiçeklerde sergilediği, Bir günlüğüne yükselen ve taçtan taca yayılan, Solgun baharların ruhu.
Kötüleşen bahçenin gecikmiş çiçeklenmesi, Ölmüş kuruntuların ve geçmiş mutlulukların Hoş kokusunu ve pek hoş yumuşaklığını Hissedersiniz, dikenine rağmen, güzel hatıraların.
Nérée Beauchemin 1850-1931 Çev. Sunar Yazıcıoğlu
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.