Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
"güz.." isimli şiir 24.10.2017 00:42:18 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
ellerini çekip ellerinden ve şiirlerini mısra mısra kapattı yüreğinin en ağır kapısını kendi dışından içine doğru ki kör bir adım gibi ilerledi içine.
hep biraz mağrur/biraz eksik. bir aşk yeniden başlar diye
ilkbaharlarda...
dalından kopan ve kopartılan tüm kuru yaprakların özeti gibidir bu dört mevsim yaşayan yürekler için. ve ömür kışa/soğuğa açılan
-son -baharlar gibi çekilir
çekilir böyle kıyılarından içeri
ıslak
bir zerre düşse eteklerine tenin kaşınır hayata biliyorum ki sen tabirsiz rüyalar bulursun kuş kanatlarında
bir hesapsızlık var aramızda. yarı çıplak bir sevişme kadar. önemli değil evet içinde olup olmamam.
yerinden ve yurdundan kovulmuş kavimler gibiyim.
omuzlarından.
sayfalarından bir defterin ve o derin bakan elasından gözlerinin ilk aşklardan ki arka bahçeye gömdüğüm mavi misketler kadar çocukluğum/çokluğum. yıllar/yollar. köprülerin ve tenin. hiç öpmediğim parmak uçlarını çekip avuçlarımdan kapattın kendini çıkmaz sokaklarının içine.
sana damlıyorum
ne zaman yağmur yağsa umutlu bir damlayla. sana düşüp, parçalanıp sana, yuvarlanıp sana keskin bir virajda.
hayır.
tutamıyorum ellerinden. en iyi bildiğim kuyulardan
düştüm/ düştün ki
baharı seviyor olsan da güze hasret uykularımın canı çekiyor seni.
seni diyorum seni...
uçuşan bir düşün tüllerini çekip alnımdan. ırmağın yüzünde yüzüne b-akıyorum şahit buna demirden köprüler, ağaçlar..
aşk kadar nefret şahit
neden uzun uzun b-akamıyoruz kendimize sevemiyoruz uzun uzun bir böceğe ömür verenden tut da saçlarının beyazında tel tel yaşlananlara kadar
herkesin öldüğü bir zamanda
keder budur işte tenine düşen gün ışığını inatla kovmaya çalışmak. başını çevirmek önce sağa, sola sonra vücudunu oynatarak sığmaya çalışmak içinin kuytularına ki
replik almadan konuşamayanlar bilir aşk öldürür hep bir diğerini...
körebe oynayan çocukların oynadığı masum bir oyundu kırıp gözle görünmez kanatlarımı kala/kaldım şaşılacak bir şey de değildi hep olduğun yerde beklemek.
pek önemli değil şimdi bahsi geçen o adam. ELlerinde…ki, bilendim keskin sözlerine dilimle sesini yüreğimde hapsettiğim eksik bir susma biçimi devrilir omuzlarından saçaklarının.
onlar birbirlerini görmeden sevenler onlar oldukları yerde durmadan koşanlar. onlar kekre hevesleri yaşamsallığın. aşkın en safir en saf bilgeleri ki yoruldum kalkıp yerimden/derinden