YÜKÜM AĞIR YOLUM UZUN!
Sevda yüklü bulutlar
Durdurun şu bulut kümelerini
Geride kalan kervanda sevgilim var
Yarenim yollarda kalırken,

...

Gömdüm içime
Toprakmışım
Büyüdün

...

Hecelemediğim hiç bir şeyi /
anlayamadın
Üzülme / suç senin değildi

...

Kaybolmuş umutları sanki dünden yitikti
Müntehayı sarınca sinesine acıyla,
Kıvranırken sol yanı titrek halleri bitti,

Şehla bakışlarından geriye kalan boşluk,

...

Suçsuzuz

...

büyük bir iyilik yaptım sana
çektim ellerimi elinden,
yüreğimi çekemediysem de sen öyle sandın
unutturdum, gözlerimi kapatıp içimdeki aşkı
yüreğimdeki umudu bile göstermeden sana

...

Ne o veda nede o vedayı eden unutulamadı,
Belkide unutulmayı haketmedi.
Ama yinede o gitti
Koruyucu meleğim, canım abimdi...
Sevginin en safı, en temizi, en masumuydu.

...

yer değiştiriyor gizil şiddet loşluğu
pencere kenarına bırakılmış
çalkantılı bir sema
yitirilmiş duygu
kopan sinir

...

Uçmasını
Böylesıne
Unutmuş
Bir İnsan sesine
Gelip Konmuş

...

Coşkularımız yetim kaldı. Yoksul kağıtlarımızı onarmıyor artık şiirlerimiz. Şiirlerimizin kireci vuruyor yüzümüzdeki duvara. (Eksik fakat aydınlık anlatımları her çeşit mutsuzluğun...) Ve ellerimizi koğuşturuyoruz durmadan. Sabıkalı şiirlerimizden artan ve kendimizce yorumladığımız ellerimizi. Durmadan kendimize tırmanıyoruz uzun soluklarla. Ayaklarımız çiğnenmiş leylaklardan devşirilmiş; leylak yorgunu sarp yollar inmekte denizin sabıkalı sevdalarına.
(Korsan yorgunu denizin; gökyüzüne rengi yitik şafakların yamadığı...)

II.
Gece. Zaman ihtilali. Kurşun geçirmez yüreklerimiz. Yani uzatmalı yasakların konakladığı o mağrur suskunluk. Kuşatmalardan artakalmış yaralı insanliğina kefil yürek. Şimdi gecenin uzun söylevinde yaşanan dilsiz şiirlerin yitik kafiyelerine ayak uydurmaya çalışıyor. Yetim kalmış çarpıntılarına; yaralarını sararak. Geveze dilsizliğin ikilemini yaşayan kafiyelerin küçük, ürkek adımlarına. Sessizliklerinde dingin bir barışıklığın büyüsü. Hangi büyülerle onarmaktayız kendimizi, bir parça daha yaşamak için.

...