Bugünün dünyasında hız benimsemiştir
İnsanlar sürekli yetişmeye, görünmeye ve kendini kanıtlamaya zorlanıyor. Teknoloji ilerledikçe iletişim artıyor; fakat buna rağmen insanlar birbirine daha uzak hissedebiliyor. Kalabalıkların içinde büyüyen yalnızlık, modern çağın en görünmez gerçeklerinden biri hâline geliyor. İşte tam bu noktada ütopik düşünceler yalnızca hayal değil, aynı zamanda bir ihtiyaç olarak ortaya çıkıyor.
Evrensel ölçekte düşünüldüğünde ütopya, kusursuz bir dünya vaadinden çok insanın kendini yeniden hatırlama çabasıdır. Daha az tüketen ama daha çok hisseden bir toplum düşüncesi, bunun temel yansımalarından biridir. İnsanların birbirini yalnızca başarılarıyla değil, kırılganlıklarıyla da anlayabildiği bir düzen fikri giderek daha değerli görünmektedir.
Ütopik yansımaların merkezinde çoğu zaman sezgi vardır. Çünkü insan, henüz gerçekleşmemiş bir geleceği önce içinde hisseder. Daha sessiz şehirler, daha sade yaşamlar, doğayla yeniden kurulan bağlar ve rekabet yerine dayanışmayı önemseyen toplumlar; önce düşüncede, sonra dilde, ardından gerçeklikte yer edinir. Bu nedenle ütopya yalnızca uzak bir düş değil, insanlığın yönünü belirleyen içsel bir pusuladır.
Belki de geleceğin en büyük dönüşümü teknolojide değil, insanın birbirine yeniden bakabilmesinde saklıdır. Bir insanın acısını geç fark etmeyen, duyguları bastırmayı güç saymayan ve sessizliği bir eksiklik olarak görmeyen toplumlar; bugünün dünyası için bile ütopik görünmektedir. Ancak bütün büyük değişimler önce imkânsız sayılmıştır.

...

Ne dışında
Ne içimde
Ne dışımda
Belki göz bebeğinde
Kirpiklerinin ucunda

...

Kanıksanmaya yüz tutan iğrençlik.
Gün artığı bir yansıma bulut kümesinde.
Karanlık çöktükçe belirginleşen.
Kurdeşen döktüren sıkıntılı girdap.


...

Ütopik de olsa o gün gelecek
insanlar mutluluğu bir hedef olarak değil
nefes almak kadar doğal bir hak olarak görecek


...

Ütopiklerle dolu hayatımda
Belki tek gerçek senin varlığındı
Beni hayata götüren her adımda

...

Yok yok durun gitmiyoruz
Oturun bakiim.
Yok yok kalkın
E hadi şu ilerden düz gidip
Aşağı iniyoruz ordan sola sonra sağa

...

biz hangi olivyon ovasında
fideledik yüreklerimizi
yeşermeden birer çalı gibi
sürüklendik
gözyaşlarımızın kızıl ırmaklarında

...

Kül olduk, kül kaldık, savrulduk.
Bu yüzyıl hamuşlar yüzyılı,
Putlar gibi sustuk, susakaldık.
Suskunluk mukadderat,
Bunu manifesto belledik.

...

..

zahiriydi dünya aynasında ışıltılar ki tayftan armağanlar gördüm ne çoktu

...

Sustukça ben dinledim
[/ikiyanayasla]
Gecenin tenine sinmiş kahve kokusu

Şu gökteki yıldızlar birer fincan olsaydı

...