sessizliğimizin benliğine yağmurlar düştü
kalbimizin odacıklarına ateşli telaşlar
maviler aktı kimsesizliğimizin maverasına

...

Kaç takvim yaprağı söktüm yüreğimden
Günler akıp gitsin diye
Suskunluğa mahkum ettim dilimi
Seviyorum özlüyorum demesin diye
Kör ettim gözlerimi

...

*
Büyüttüm besledim sevgide yerin..
Bir söğüt gölgesi hemi de serin.
Gözlere baktıkça sevdası derin..
Aşığa goncagül umudu gelsin..

...

ay olmak mı uydunun uydusu
diğer yarısı mı yaşamın, profilden gördüğümüz
üç boyutlu kurulan hayallerin
zihindeki fragman döngüsü


...

gözlerimizden düşüyor karanlık
yüreğimize doğuyor kadersizlik
yenigün'de her dakikada
içimizde ölüyoruz
sonu yok

...

benimle üçma
bu uzun yolda
açlık var
susuzluk var
ayrılık var

...

Ailemize umut geldi
Bekliyorduk yuvamıza
En sonunda Umut geldi
*
Korona ile gelişi

...

köhnemiş yapılar arasında tinerci çocuklar
asla göremezsiniz şehrin tutsağı olmuş turistleri

sultanahmette tarihi yapılar arasında
mucize bekler gibi bizansı arayan

...

Hele şu güneşin bir doğuşu var ki,
İnsan bakmaya kıyamıyor.
Hele birde batışı var ki sormayın,
İnsan görmeye doyamıyor.
İnsan güzelliği her yerde arıyor,

...

Bu akşam yine pencerenin önünde oturuyorum.
Sonbahar, sessiz adımlarla şehrin üzerine çökmüş. Rüzgâr, sararmış yaprakları önüne katıp bilinmez sokaklara sürüklüyor. Camın ardından onları izlerken, kendimi de o yapraklardan biri gibi hissediyorum. Savrulmuş, yorulmuş ve nereye ait olduğunu unutmuş...
İçimde uzun zamandır konuşmayan bir yalnızlık var. Ruhumun kapıları kapanmış sanki; pas tutmuş kilitler ardında bekleyen eski hatıralar, ara sıra kendilerini hatırlatıp yüreğimi yokluyor. Her şey yerli yerinde görünse de eksik olan bir şey var. Belki bir ses, belki bir nefes, belki de bir zamanlar içimi aydınlatan o tanıdık sıcaklık...
Gecenin karanlığı yavaş yavaş odaya dolarken, içimdeki çocuk uyanıyor. Yıllardır kaybetmediği hayalleriyle kapımı çalıyor. Kırılmış olsa da vazgeçmemiş. Yorulmuş olsa da yürümekten geri durmamış.
"Bir gün..." diyor bana.

...