Ne göz ne de izan kaldı.
Bisikletli ne postacı
Ne de mektup yazan kaldı.

Telefonla kalkıp yatıp,

...

Selam Söyleyin
Gününü gün eden sende biriysen
Sende olan başa ,selam söyleyin
Dayanmaz açlığa eğer girdiysen
Kazandaki aşa selam söyleyin

...

Gassal… söyle şimdi, kaç metre kefen yeter insana, Kaç karış toprak kapanır üstüne, kaç tabutluk mesafe dünya? Bir ömür dediğin şeyin ölçüsü neydi aslında, Kaç adım attın boşluğa, kaç adım kaldın kendine uzaklığa?
Gassal… yavaş ol, çünkü bu sadece bir beden değil, İçinde birikmiş günler var; susmuş sözler, ertelenmiş her şey. Kimi kırmış, kimi kırılmış, kimi susarak tüketmiş ömrü, Şimdi hepsi aynı çizgide, aynı sessizlikte, aynı dönüşte.
Kaçıncı yolcusun önüme gelen, kaçıncı kırık dökük hikâye bu... Ama senin yüzün biraz başka anlatıyor be yabancı. Ne yaşını sorarım sana, ne nereli olduğunu, Göz kapaklarındaki o ağır yorgunluk yetiyor bana.
Belli ki ömrün boyunca hep yokuş tırmanmışsın, Hep bir umudun peşinden koşmuş, hep nefes nefese kalmışsın. Sevmişsin... Şu nasırlı ellerinden, şu yorgun kalbinden belli. Temiz sevmişsin ama sevilmemişsin.
Kimse dönüp bakmamış senin feryadına, Kimse tutmamış o buz gibi yalnız ellerini. Dünyanın bütün yükünü sen omuzlamışsın da, Sefasını hep o uzaktan bakanlar sürmüş.

...

Kendi içimdeki yangını körüklemek zorunda kalırım.
Kaçamam o sızıdan hiç bir yere,
Gözlerimi kapatıp da celladımla kucaklaşırım o an.
Çünkü benim yaşam kaynağım göğsümde saklı değil,
Ben bu gövdeyle sadece bir gölgeyim bu hayatta;

...

Gördüğü hayalleri enkaza döner.
İçindeki parlayan umutlar söner.
Bunun adı kibirdir söylüyor lisan.



...

Zamana söylenecek söz ararsan
Kendin boşa hırpalayıp yorarsın
Her ne kadar güzel hayal kurarsan
Yağı alinmiş süt yüzü tutmuyor

...

Kalp atar yürek naçar
Yarı gözlerim arar
Şimdi zaman hızlı geçer
Kalan günler dertli geçer

...

Sen iste peşine düşerim gülüm
Bahane çöl olsun aşarım gülüm
Yaşadığın yeri dosdoğru söyle
Çıkılmaz yolarda şaşarım gülüm

...

Sen “gel” dedin de gelmedim mi?
“Elimi tut, gidelim buralardan” dedin de gitmedim mi?

Gözlerime bakıp
“Ben seni seviyorum, sen de beni sev” dedin de;

...

Hani benzetirdin ya beni… “Burnun fındık,” derdin usulca, “Ağzın kahve fincanı…” Kimse bilmezdi, Senin o küçük benzetmelerinin Bir insanın içine yuva kuracağını.
Çünkü herkes güzel sevebilir belki, Ama herkes Bir yüzün en sessiz yerini ezberleyemez.
Sen benim yüzüme bakınca Ayna başka türlü çalışıyordu. Sanki ben, Kendimi ilk kez Senin gözlerinde tamamlıyordum.
Bir kadın düşün… Kalabalığın içinde susmayı öğrenmiş, Gülüşünü hep yarım bırakmış. Sonra biri geliyor, Dudağının kıyısına bakıp “Kahve fincanı gibi… İnsan içtikçe kalmak istiyor,” diyor.

...