18
Yorum
27
Beğeni
5,0
Puan
192
Okunma
Bilmediğim sokaklarda kaybettim evimin yolunu,
Girdiğim her sokak çıkmaz sokaktı.
Duvarlara çarpıyordu adımlarımın sesi,
Karanlık, peşimden sürüklüyordu gölgemi.
Saatlerce dolandım,
Bir sokağın ucunda bir başka sokak,
Bir kapının ardında başka bir yalnızlık vardı.
İnsan kendine sustuğu kadar, kendini özlemezmiş.
Oysa ben kendimi kendimde arar oldum.
Sen hiç acıyı kana kana
Karanlık odanın duvar dibine oturup içtin mi?
Sen canının acısından duvarları tırnakladın mı?
O duvarın boya kalıntıları tırnaklarının arasına girip de,
Canın daha çok acıdı mı?
İşte bunların hepsini yaşadım bu kayboluşta.
Sonunda varmıştım evimin kapısına,
Mecalim tükenmiş,
Yorgunluktan dizlerim çözülmüştü.
Anahtarı çevirecek gücü bile
Zor buldum ellerimde.
Kapının eşiğinde bir süre öylece kaldım.
Sanki eve değil,
Kendime dönmüştüm.
Saatlerce uyumuşum,
Gözlerimi sisli bir sabaha açtım.
Kuru bir ayaz içimi ürpertiyordu,
Pencereden süzülen solgun ışık,
Gecenin bütün izlerini taşıyordu.
Ve anladım;
Bazen insan evinin yolunu değil,
Kendine giden yolu kaybedermiş.
Ne kadar dolaşırsa dolaşsın,
Kaç çıkmaz sokağa girerse girsin,
Bir gün
Yorgun ve sessiz halde,
Kendi kapısının önünde bulur kendini.
Ve işte o an anlarsın,
Yalnızlığın koynundaki
Varlığını.
5.0
100% (23)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
